Just another day at the office

Na anderhalve week in Mtwara begin ik ook hier zo zachtjes aan in een routine te komen. Door de week sta ik om kwart voor zes op en na mijn mail te hebben gechecked (in Vancouver eindigen ze de werkdag als ik al op bed lig ten slotte) begeef ik mij naar beneden voor het ontbijt. Het eten in ons 2 sterren hotel is "hit and miss", kortom: varierend van "fantastisch lekker" tot "niet te vr...". Maar ja, wat verwacht je; dit is Afrika.

Na het ontbijt stappen we om kwart voor zeven in de auto en worden we door onze vaste chaufeur Dennis naar het vliegveld gebracht. Na een 20 minuten hobbelen over slechte, deels onverharde wegen,  komen we rond 7 uur op onze basis.

 We beginnen direct met de helikopter klaar te maken voor de eerste vlucht. Rond kwart voor acht komt er een klein charter vliegtuigje met een stuk of 12 passagiers uit Dar Es Salaam en zo tegen kwart over acht vertrekt de heli voor de eerste vlucht van de dag om de passagiers naar het olieboorplatform te brengen dat ongeveer op een afstand van een uur vliegen in zee ligt.

En dan is er tijd voor koffie, al komt het ook voor dat de tweede heli ook gaat vliegen. Deze tweede helikopter is uitgerust met een "hoist", dit is een soort takel om mensen uit het water te kunnen halen. Deze heli heeft uitsluitend tot taak om in het geval dat de eerste heli te water raakt, een reddings operatie te kunnen uitvoeren. In principe vliegt deze tweede heli dus niet, maar er moet natuurlijk wel getraind worden zo nu en dan. Dit gebeurd 1 tot twee keer per week. De eerste heli komt rond kwart over tien terug, wordt dan direct door ons weer van brandstof voorzien en vertrekt dan na een half uur voor de tweede vlucht van twee uur. Rond de klok van 12 wordt de lunch vanuit het hotel bezorgd en als de timing goed is komt de heli terug zo tegen de tijd dat wij net onze lunch achter de kiezen hebben. Meestal is de timing echter belabbert en komt de lunch, ondertussen een kouwe kleffe hap, net op het moment dat de heli terug komt........Hey, dit is Afrika............Hakuna Matata........
'sMiddags doen we dan het onderhoud aan de helikopters en als we klaar zijn hobbelen we in de four wheel drive weer terug naar het hotel. Meestal is dat rond half vijf met regelmatig uitschieters naar boven (gisteren werd het negen uur) maar soms ook naar beneden.
Zaterdag gebruiken we meestal om de wat grotere klussen beet te pakken en we mikken er dan op om zondag vrij te zijn.

Afgelopen zondag had ik dan ook vrij en ik heb die dag aangegrepen om de omgeving eens te verkennen. Gelukkig kon ik beschikken over een goeie mountainbike want die heb je hier, zelfs midden in Mtwara, wel nodig! In de namiddag ben ik geëindigd in de "Dhow" haven, het lokale vissers haventje en heb daar met de lage zon een paar mooie sfeerplaatjes kunnen schieten...............

Een paar indrukwekkende Baobab bomen

Verder kreeg ik de afgelopen week EINDELIJK nieuws over mijn vaste basis: Op maandag kreeg ik bericht dat ze me aan het oplijnen waren voor Mozambique eerst en aansluitend Dar Es Salaam. En op dinsdag kreeg ik dan de definitieve bevestiging dat mijn vaste basis..................Mtwara zou blijven! Niets veranderlijker dan CHC.....Tevens is nu eindelijk mijn rooster uitgekristalliseerd dus Ageeth en ik kunnen weer eens het een en ander gaan plannen. Bijvoorbeeld een vakantie!

Afrika!

Woensdagavond ben ik in Dar-Es-Salaam geland. Dat het een brits mandaat gebied is geweest wordt al bij de douane duidelijk: het verkrijgen van de benodigde papieren, zoals een visum en een werkpermit kost een zee van tijd.....

Met nog een stuk of 20 "slachtoffers" sta ik achter een hekje te wachten terwijl de benodigde formulieren worden ingevuld. En elke keer wordt er na veel getwijfel toch weer een stempel op het formulier geknald alvorens het naar het volgende bureau verhuist. Na drie kwartier krijg ik eindelijk een vodje papier met een berg stempels; een visum rijker en 250 dollar armer! Om 12 uur 's nachts val ik eindelijk in mijn hotel bed. Helaas maar voor een paar uur want morgen vroeg vertrekt de vlucht naar Mtwara, op de grens met Mozambique.

De volgende dag landen we na een uur vliegen in Mtwara. Het wordt direct duidelijk dat dit geen Singapore is..........

.

Van het stations gebouwtje is het maar een paar minuten rijden naar onze hangaar. Het is een echte "Bush Operatie" ; eenvoudig van opzet met minimale middelen en mensen. Ons hele team bestaat uit 11 mensen waarvan 3 techneuten. De hangaar is een open nissenhut die op een stel zeecontainers rust, met daarin onze kantoren en werkruimtes.

.

Met maar twee vluchten per dag lijkt het een rustige operatie met weinig werk. Voor de piloten klopt dat ook wel; die vliegen in de praktijk elk maar hooguit twee keer per week. Helaas hebben wij techneuten door geleerd en dus zijn we dagelijks de klos om de vele problemen die een bush operatie met zich mee brengt op te lossen. De "special" van deze week was een wispelturige generator die met enige regelmaat de stoppen en de voedingen van de computers naar de eeuwige jachtvelden deed verhuizen. We zitten dan ook regelmatig zonder stroom met alle problemen van dien. Je kan je daar natuurlijk over opwinden maar je kunt beter de houding van de vriendelijke "locals" aannemen; ze halen hun schouders op en zeggen "Hakuna Matata" , oftewel: maak je niet druk....

Quality Time

Eind vorige week was 90% van het werk gereed in Singapore. Er werd echter snel duidelijk dat die laatste 10% aardig wat tijd in beslag kon gaan nemen door allerlei externe factoren, waardoor er veel tijd verloren zou gaan met het wachten op........

Het was echter niet nodig dat we met drie techneuten daar zouden gaan zitten wachten, ten slotte was de bulk van het werk gedaan. Omdat ik nog een afspraak had in Nederland die ik graag wilde laten door gaan hebben we besloten dat ik terug naar huis zou gaan. En zo kwam ik dan na een dertien uur durende vlucht vorige week vrijdag, weer thuis.

Omdat ik nog steeds geen vaste basis heb, is mijn rooster ook nog niet vast gesteld. Dus ik wist niet hoe lang ik thuis zou blijven. Na overleg met Ageeth besloten we snel twee dagen "Quality Time" in te lassen daar de pret elk moment over kon zijn. Een hotelletje geboekt in de Ooijpolder bij Nijmegen en lekker twee dagen wandelen in dit prachtige gebied. Mede door het fantastische weer zullen we deze dagen niet snel vergeten.



Net als we op de waaldijk lopen krijg ik een mailtje vanuit Vancouver: of ik volgende week voor vier weken naar Tanzania kan gaan om daar een tijdelijk gat  op te vullen........Ze vragen het ten minste netjes; het wekt in ieder geval de schijn alsof je ook nee zou kunnen zeggen.....
En dus pak ik dinsdag mijn koffer weer in en vlieg via Dar-Es-Salaam naar Mtwara, op de grens met Mozambique.
Nu kan ik niet het koningslied mee zingen op de Dam. Goh, wat jammer nou.....

Keek op de week.....

Na onze vrije zondag vorige week, die we in de mooie dierentuin  van Singapore hebben doorgebracht stroomde op maandag de onderdelen binnen. Het leek wel pakjesavond....

Dien ten gevolge konden we vanaf maandag aardig wat meters maken en de dagen regen zich aaneen terwijl de helikopter langzaam steeds completer werd.  

Tail Rotor puzzel

De tail rotor ( voor helikopter dummies: dat is dat ventilatortje aan de achterkant) bleek niet als complete unit leverbaar dus die kregen we in losse onderdelen aan geleverd. Dat is nog een leuke puzzel geweest....

En het puzzeltje bijna af....

Helaas werd vrijdag toch weer duidelijk dat de laatste, missende onderdelen niet meer voor maandag zouden worden geleverd en dus konden we zaterdag middag de deur van de hangaar achter ons dichttrekken voor, weer een vrije zondag. Lekker om even bij te komen wan ik heb behoorlijk last van een stevige verkoudheid en ben ondertussen bekaf. Ook bij Roger begint het continue werken zijn tol te eisen: zaterdag ochtend is hij ziek terug naar het hotel gegaan en heeft de hele dag geslapen! Gewoon over vermoeid: we moeten nog een beetje leren op onszelf te letten.....

Zaterdag avond zal ik niet gauw vergeten: door een stom ongelukje ben ik bijna overreden door een taxi! Omdat het regende trokken we een sprintje om over te steken maar zagen wel net op tijd een taxi met een noodgang aan komen: en die stoppen dus echt niet in Singapore! Dus wij vol in de remmen maar het bleek spek glad te zijn! Gevolg was dat we beiden onderuit gingen en ik stuiterde  op mijn rug en hoofd zo de straat  op! Dat de taxi nog net op tijd voor me kon stoppen met piepende remmen heb ik niet meer gemerkt daar ik door de harde klap geen adem meer kon krijgen en even genoeg had aan mezelf ... Lang verhaal kort: naast een behoorlijk pijnlijke rug lijk ik er niets aan te hebben overgehouden maar de schrik zit er goed in, want ik realiseer me dat het ook anders had kunnen aflopen. Een ernstig ongeluk kan in een heel klein stom hoekje zitten............

Zondag ben ik met wat pijnstillers toch maar weer op pad gegaan, om te voorkomen dat ik stijf werd. Singapore zou een winkelparadijs moeten zijn en inderdaad; er zijn hier zo vreselijk veel winkelcentra dat je je afvraagt waar de mensen moeten wonen. Alleen is er iets raars met die winkels; het zijn alleen maar merk kleding winkels. Mocht je iets ordinairs nodig hebben als een onderbroek, dan heb je een probleem want een "Zeeman" kennen ze hier niet....

Tja, wat is mooi.....

Zo had ik me tot doel gesteld om vandaag maar eens een zwembrilletje te kopen; wel zo lekker tijdens het baantjes trekken. Nou, dat heb ik geweten: na 2 uur lang te hebben geslenterd langs winkels van Prada, Louis Vuiton, Cartier, Rolex, Chanel enz. enz. heb ik het maar opgegeven. Ik snapte er niets van: Singaporezen dragen toch ook gewone onderbroeken en een zwembrilletje, of ben ik nu heel erg in de war?

Arjen van de Hoogeband

Uiteindelijk in de laatste Mall die ik binnenging, nota bene tegen over mijn eigen hotel, heb ik het antwoord gevonden: Al deze Malls hebben dus 10 tot 20 verdiepingen en hoe hoger je komt hoe ordinairder de winkels! Dus op verdieping 15 vindt je inderdaad een soort Hema, en een gewone boekenwinkel en dus ook een zwembrilletjes winkel (echt waar: veel meer hadden ze niet!). maar voordat je dus bij je zwembrilletjes winkel bent moet je dus verplicht langs al die kak winkels. Vermoeiend hoor...

Sightseeing Singapore

Aan het eind van de week beginnen we vast te lopen in het werk: we kunnen pas verder als we bepaalde cruciale onderdelen voor de helicopter binnen krijgen. Als zaterdag middag duidelijk wordt dat er zaterdag noch zondag onderdelen gaan binnen komen besluiten we om de rest van het weekend de boel de boel te laten en ons maar eens als toerist te gaan profileren.

Op het eind van zaterdagmiddag stappen Roger en ik in de metro richting het Marina Bay Sands Hotel. We wilden eens gaan kijken of we boven in dat gestrande schip konden komen.
Via een bijzondere loopbrug met een roestvrij stalen geodetische constructie komen we in het enorme winkelcentrum naast het Hotel. Dit decadente winkelcentrum heeft naast winkels van Prada, Louis Vuiton e.d. ook nog een hal voor rolschaatsers, een indoor gracht met bootjes, vele restaurants, een Casino ter grootte van een voetbalveld, en een strijkorkestje....

Na een half uur dwalen vinden we eindelijk de toegang tot het Hotel. Het wordt duidelijk dat als je geen hotelgast bent je eigenlijk niet welkom bent in het hotel; overal streng kijkende security mensen die je tegen houden. Ook met een "wij-zijn-eigenaar-van-deze-toko" houding lukt het niet.....We zijn dan ook best wel trots als we ons toch een weg naar binnen weten te wurmen via 1 van de loopbruggen die het hotel met het winkelcentrum verbind.

Met een grote grijns lopen we het hotel in.... en er weer uit! De loopbrug loopt op drie hoog dwars door de enorme foyer heen, en gaat er zonder afslag aan de ander kant weer uit........Dit schiet niet op.....

Als we ons willen omdraaien om een nieuwe aanval op het hotel te openen wordt ons oog getrokken door een bijzonder schouwspel:

De "Gardens by the Bay" met de "Super Trees" .....Wouw!
We besluiten dat het hotel wat ons betreft, met schip en al, in de stront kan zakken en zetten koers naar dit bizarre park.
Hier lopen we een uur lang tussen de kunstmatige boom constructies die begroeid zijn met epyphyten. Tijdens zonsondergang komen ook nog eens duizenden lampjes aan in de bomen. Net alsof we op de planeet van "Avatar" zijn beland. Mocht je ooit naar Singapore gaan: dit MOET je gezien hebben, liefst bij zonsondergang.

Eindelijk aan het werk

Ons wandelingetje op zondagmiddag vorige week in het China town van Singapore blijkt voorlopig ons laatste uitje hier. We zijn hier ten slotte niet om vakantie te vieren..........

Maandag gebruiken we om onze contacten hier op te zoeken en het project door te spreken. We gaan op bezoek bij Mr. Chua; een ouwe chinees met een Fu Manchu sikje. Mr Chua is onze lokale regelneef die er voor moet zorgen dat alles wat we nog nodig hebben ook inderdaad zo snel mogelijk bij ons terecht komt. Nadat hij ons op een lunch heeft getrakteerd bij de golfclub zet hij ons af bij de gloednieuwe hangaar van Bell Helicopters, een Amerikaanse helicopter fabrikant. Hier zullen we de komende weken de klus moeten klaren en vandaar dat we hier ook even alle neuzen de zelfde kant op zetten.

Dinsdag begint het serieuze werk; we gaan al bijtijds naar de haven waar we assisteren met het ontschepen van de helikopter. De heli staat aan boord van een schip ter grote van een supertanker, afgeladen met BMWs, Mercedessen, Porsches, enzovoort.

Geïmproviseerde trekhaak........

Daar dit een karweitje is dat niet vaak voorkomt, loopt dit niet helemaal van een leien dakje.
Er is geen procedure voor en we worden geconfronteerd met haven arbeiders die geen engels spreken en niet alleen ons, maar ook elkaar niet blijken te verstaan! Tevens past de trekstang waarmee we de heli van boord moeten trekken niet op de trekker van haven arbeiders. Met wat gezonde improvisatie en het zweet op het voorhoofd klaren we uiteindelijk de klus. Eerlijk gezegd: het zweet gutst ons van het lijf want in de volle zon is het tegen de 35 graden bij 100 % luchtvochtigheid.

Woensdag weer bijtijds naar de haven waar we assisteren met het op een trailer zetten van de heli. In tegenstelling tot gisteren blijkt dit een fluitje van een cent te zijn. 's Avonds na de spits rijdt de trailer onder begeleiding dwars door de stad naar de hangaar van Bell Helicopters alwaar we middernacht de heli weer van de trailer takelen. Afgedraaid vallen we om half twee 's nachts in ons mandje.

Vanaf donderdag vallen we in een ritme dat nog wel even zal aanhouden: een gewone werkdag van acht tot vijf. Als we ons bij Bell installeren en alles hebben uitgepakt blijkt al snel dat we nog een hoop zaken missen. Uiteindelijk zijn we nog tot maandag met de voorbereidingen bezig voordat we eindelijk een aanvang kunnen maken met de werkzaamheden. Gelijk maar een hoop "zichtwerk" geleverd: In een uurtje tijd zat de staart er al weer aangeplakt! Hopelijk gaat de rest net zo gesmeerd, de komende week.

Singapore!

Begin deze week werd het duidelijk: Vrijdag definitief op pad naar Singapore met een Nederlandse en een Canadese collega.We gaan daar in twee en een halve week een helikopter op bouwen. Snoepreisje!

Als ik samen met Roger in de 777 van KLM stap is het al half negen 's avonds. Ik zie best op tegen de reis; 12 uur hangen in een stoel. Nou ja; stoel.......Zodra we bij onze rij van drie stoelen aankomen begin ik me serieus af te vragen of het geen rij voor kinderen is, zo dicht staan de rijen op elkaar. Ik bedoel; het past allemaal wel, maar je moet wel een beetje van elkaar houden, zal ik maar zeggen. Twaalf uur lang knietje vrijen met Roger heeft nooit hoog op mijn verlanglijstje gestaan. Maar ja, je moet wat over hebben voor een snoepreisje.

Op zaterdag avond komen we gebroken aan in ons hotel en organiseren gelijk maar een werkbespreking/diner met onze Canadese collega; Jamie. Hier wordt duidelijk dat we nog maar weinig kunnen doen: de helikopter zelf wordt pas op dinsdagavond in de haven verwacht en de planning is dat hij pas woensdag in de loop van de dag naar het vliegveld wordt getransporteerd om te kunnen worden opgebouwd. Op het vliegveld moeten dan ook alle ontbrekende onderdelen en gereedschappen via de luchtvracht binnen komen druppelen. In ieder geval hebben we zondag en waarschijnlijk ook maandag voor onszelf om bij te kunnen komen van de Jetlag.

Zondag middag maken we een korte sightseeing trip te voet door onder meer Chinatown en bewonderen we met name de skyline van Singapore.

We dwalen af richting de Marina waar al snel het meest in het oog springende gebouw van Singapore zichtbaar wordt: het Marina Bay Sands Hotel. Op een afstandje ziet het er uit als een cruiseschip dat is gestrand op een kluitje wolkenkrabbers. Echt bizar.......

Foto is van internet geplukt!