Het doek valt...

En hier is dan wat waarschijnlijk mijn laatste blog update vanuit Mtwara gaat worden. Na een aantal onrustige weken omtrent de directe toekomst van ons werk hier, is de laatste week eindelijk duidelijk geworden dat eind september echt het doek valt voor de operatie in Mtwara. En hoewel iedereen natuurlijk teleurgesteld is dat we het nieuwe (korte) contract niet hebben gekregen, is er ook een gevoel van opwinding, want wat gaan we hierna doen? Daarover doen vele geruchten de ronde, maar ik ben bang dat de toekomst voorlopig in nevelen gehuld blijft...

Met nog een paar dagen te gaan kan ik terugkijken op een drukke tour. Vandaag is mijn derde vrije dag in zes weken dus je kunt je voorstellen dat ik behoorlijk afgepeigerd ben. Na de eerste drie drukke weken leek het er op dat we een rustige tijd tegemoet gingen, maar dezelfde dag nog kwam de helikopter terug met een hevig lekkende oliekeerring en dat hield dus een dagje stevig sleutelen in. Helaas bleek de nieuwe keerring het na twee dagen plotseling ook te begeven, dus konden we de hele operatie weer herhalen: motor er weer uitgelepeld, en vervolgens bijna een week wachten op de nieuwe keerring, die vanuit Amsterdam werd opgestuurd. Maar deze week hebben we goed kunnen gebruiken om wat grotere klussen aan te pakken op de kapotte machine. Kortom, al met al ben ik lekker bezig geweest.



De lekkende motor, voor de tweede keer in de takels....

Ik probeer wel elke dag nog te fietsen maar naast de vermoeidheid, begint ook het weer me parten te spelen. Het weer begint te veranderen; het wordt vochtiger en na de lange droge periode staan we nu aan het begin van de regentijd. De droogte heeft de meeste harde paadjes in rul zand veranderd, wat het fietsen er niet makkelijker op maakt. Ook heb ik ondertussen de grenzen bereikt van het gebied wat ik met mijn fiets kan bestrijken. Toen ik vorige week weer eens dood liep in de mangrove moerassen heb ik de knoop doorgehakt en besloten om te proberen mijn fiets te verkopen in de korte tijd die me hier nog rest.

Doodgelopen in het Mangrove moeras.

Slechts één telefoontje naar een Engelse leraar hier in Mtwara was genoeg en een aantal dagen later neem ik voor 200 euro afscheid van mijn fietsie. Zo, dat ruimt lekker op en scheelt weer een hoop rompslomp op de weg terug naar Nederland!
Donderdag nog een onverwacht uitje gehad. Twee vliegers moesten nachtlandingen trainen op het boorschip en vroegen of ik mee kon gaan om te assisteren tijdens het wisselen van plaats in de cockpit. Het voordeel was dat ze dan de helikopter niet hoefden stil te zetten, met twintig minuten winst als gevolg. Bijkomend voordeel was dat het mij de gelegenheid gaf het boorschip eens van dichtbij te bekijken en wat plaatjes en filmpjes te maken, waarvan akte...

Take-off, vlak voor Sunset.

Sunset boven de Indische Oceaan, om 18:16

Het boorschip komt in zicht (stipje naast de bril van Pete)

Take-off met de HLO (Helicopter Landing Officer) op de voorgrond

De imposante dubbele Derrick, de boortoren......

Landing in het donker

 

 

Met gemengde gevoelens zal ik woensdag afscheid nemen van Mtwara. Een nieuwe bestemming is natuurlijk leuk en staat weer garant voor nieuwe indrukken en avonturen, maar de mensen zal ik gaan missen; na anderhalf jaar is het best een hechte familie die je achterlaat. Bijna iedereen heeft wel een bijnaam opgedaan hier. Edwyn, de helper, die vanwege zijn geringe lengte Billi Kimo heet, wat dwerg betekent in het Swahili. Julieth die we Mamsi gedoopt hebben omdat ze sinds twee jaar de trotse moeder is van Junior. Collega Roger is Mister Piggie vanwege zijn 'stevige' uiterlijk. De vliegers Mike en Darcy die door hun niet aflatende spraakwaterval respectievelijk 'Turbo Tonsils' en 'Hot Mike' worden genoemd en last but not least ondertekende die hier door het leven gaat als 'Babu' oftewel opa in het Swahili. Geen idee waarom... ;-)

Eind in zicht

Het is alweer ruim twee maanden sinds mijn laatste blog update. Sinds we terug zijn gekomen uit Mombasa zijn we in rustig vaarwater terecht gekomen. De hangaar en de werkplaatsen zijn opgeruimd en up-to-date, de helikopters staan er netjes bij en omdat er niet zoveel gevlogen wordt kabbelen we rustig door naar het eind van het contract, eind september.

Omdat Ageeth dit jaar totaal meer dan twaalf weken aan vakantiedagen moet wegwerken worden mijn vrije weken vooral gebruikt voor vakanties. Na Italië in het voorjaar zijn we in juli naar Noorwegen geweest en hebben drieënhalve weken met het kampeerbusje rondgereisd. Omdat we normaliter nooit in het hoogseizoen op vakantie gaan, was nu de drukte iets waar we erg aan moesten wennen. Niettemin hebben we een geweldige reis gehad met mooie kampeerplekken en ruige wandelingen en fietstochten in o.a. de Hardangervidda, Jotunheimen en Rondane National Park. Een paar plaatjes voor een impressie:

Ondanks de bulderende waterval prima geslapen in ons 'tentje' op het dak!

Hardangervidda in zwart wit

Op weg naar Finse, op de Hardangervidda

Selfie op de top van de Storronden in Rondane National Park

Maar na zes weken komt er weer een eind aan mijn 'zwitserlevengevoel' en mag ik wederom afreizen naar Mtwara. Ditmaal met Turkish Airlines, via Istanbul, wat tot gevolg heeft dat ik meer dan 26 uur wakker ben voordat ik aankom in Mtwara. Dat moet de volgende keer anders...
In Mtwara val ik vanzelf weer in het ritme van werken-eten-slapen. De chauffeur van onze pickup truck sleept elke dag mijn fiets naar de heliport zodat ik 's middags lekker terug kan fietsen. De avonden vul ik vooral met gitaarspelen en een goed boek.
Het is ondertussen zeker dat het contract hier eind september eindigt, met nog een uitloop van een week of twee. Het lijkt er op dat we daarna in Tanzania voorlopig geen werk meer hebben. Aangezien mijn volgende tour hier eind oktober zou beginnen is het nog maar de vraag of ik hier nog terugkom. Hopelijk krijgen we de ruimte om na het contract hier wat onderhoud aan de heli's te doen, want we hebben nog wel een lijstje met klussen achter de hand waar we geen tijd voor hebben zolang we nog onder contract staan. Ik zal in ieder geval mijn gitaar en al mijn rotzooi dit keer maar mee naar huis nemen voor het geval ik hier niet meer terug kom.
Aan de ene kant is het wel jammer als het hier afgelopen is want het is ondertussen mijn tweede thuis geworden. Aan de andere kant is na anderhalf jaar Mtwara een nieuw avontuur natuurlijk ook wel weer welkom. Het geeft in ieder geval weer munitie voor mijn blog! Mijn volgende bestemming zal nog wel even onduidelijk blijven. Ik ben zelf bang dat het Nigeria gaat worden maar in de wandelgangen zijn ook bestemmingen als Cyprus, Ghana, Turkije en Zuid Afrika te horen. Ik wacht het maar rustig af...

51: alive and kicking!

Twee weken geleden heb ik mijn 51e verjaardag mogen vieren in Mtwara, met een BBQ op zaterdag. Roger wijst me nogmaals fijntjes op het feit dat iedereen me nu met recht "Babu" kan noemen, oftewel opa. Damian, onze Sri Lankaanse Base Manager kopt zijn geijkte grapje maar weer eens in: dat ik, 's ochtends na het wakker worden, direct mijn armen en benen uit sla, om te controleren of ik nog leef en niet in een kist lig... Tja, ik moest ook even wennen aan de Sri Lankaanse humor... Het is natuurlijk allemaal vriendelijk bedoeld, maar het legt de vinger wel op de zere plek, of zoals Peter Koelewijn het ooit eens zo treffend verwoordde: "je wordt ouder papa, geef het maar toe!"

Zoals verwacht hadden we het rustig de afgelopen week. De laatste machine is overgegaan naar het Tanzaniaanse register en de C-GNDG en de C-GNCU gaan vanaf nu door het leven als respectievelijk de 5H-MXQ en de 5H-MXP. Ik heb nog wel even zitten puzzelen hoe ik de ultra dunne stickers in een keer, zonder kreukels, op de staart kon aanbrengen. Daar we geen reserve stickers hadden, was er geen ruimte voor fouten. Toen ik uiteindelijk de juiste methode had ontdekt, bleek het een fluitje van een cent.



De nieuwe registratie wordt aangebracht op de C-GNCU

Door de relatieve rust op het werk heb ik eindelijk weer genoeg tijd om te mountainbiken. De afgelopen twee tours was er bar weinig van gekomen door de regen en de verhuizing naar Mombasa en weer terug.
Onze chauffeur haalt elke dag mijn fiets op in het hotel. Zo kan ik elke namiddag even lekker mijn hoofd leeg fietsen van het vliegveld terug naar het hotel, met of zonder omweg. Elke keer weer goed voor 10 tot 35 kilometers off road. De wijde omgeving is echt vergeven van de "single track" paadjes. Een waar paradijs voor mountainbikers.

Overal paadjes die smeken om gefietst te worden

Regelmatig breid ik mijn netwerk uit met nieuwe routes. Ik moet alleen in de gaten houden dat ik voor het donker terug in het hotel ben want als de zon hier onder gaat om kwart over zes, dan gaat ook echt het licht uit...

De "Wet Lands", een laagvlakte die soms onder water staat maar goed fietsbaar is als hij droog staat.



Door al dat fietsen bouwt mijn conditie al weer aardig op en als ik zo over die smalle paadjes dender voel ik me weer twintig jaar jonger.
Aan die illusie komt abrupt een einde als ik in een snelle bocht hard onderuit ga. Uiterst onelegant kwak ik als een zak aardappelen tegen het dek aan en blijf in een stofwolk liggen. Alles doet zeer en ineens voel ik weer alle 51 jaren zitten. Vroeger viel ik ook wel eens, maar dan stuiterde je gewoon weer overeind en zat je alweer op de fiets nog voor dat het stof was neergedaald. Nou, die tijd ligt achter me, een gepasseerd station zal ik maar zeggen. Voorzichtig kom ik overeind en controleer of ik niks gebroken heb. Opgelucht constateer ik dat ik naast een beurse, ontvelde knie en een gebutst ego, verder geen schade heb opgelopen. Als ik langzaam terug fiets vraag ik me somber af of ik niet te oud wordt voor "deze shit".
Maar dan herinner ik me een ontmoeting met een Engelse opa in Schotland, 15 jaar geleden. Die heeft me wel een lesje geleerd betreft vooroordelen over ouderdom...
 
Ageeth en ik hebben in 1999 de West Highland Way gelopen in Schotland, een voetpad dat van Milngavie, bij Glasgow, naar Fort Williams loopt en eindigt bij de Ben Nevis. Een route van zo'n 150 km welke weer deel uitmaakt van het totale wandelnetwerk in Great Brittain, dat van Lands End in het zuiden doorloopt tot het noordelijkste puntje van Schotland, Cape Wrath. En ondanks dat we toen vijftien jaar jonger waren, bleken vooral de eerste paar dagen erg zwaar. De zware rugzak met tent en proviand nekte ons de tweede dag al toen we via geïmproviseerde traptreden een steile helling opliepen. De traptreden die ons over de pittige heuvel "hielpen" waren bijna een halve meter hoog en sloopten onze beenspieren volledig. De volgende dag kwamen we bijna niet meer overeind. Met pijnlijke spieren en beurse heupen en schouders van de rugzak, sjokten we die dag door de gestage regen en vroegen ons serieus af of we niet te oud werden voor "deze shit"...
Toen we twee dagen later ons tentje opzetten aan het noordelijkste puntje van Loch Lomond was ik nog steeds niet echt over mijn sombere stemming heen. Ik was er van overtuigd dat we dit soort vakanties binnenkort vaarwel moesten zeggen omdat het gewoon niet meer zou gaan.
Tegenover ons stond een oud vaal tentje waarvan het dak was doorgezakt als de rug van een oud paard. Toen het tegen de avond droog werd en ik buiten een pan op de brander zette, ging de rits van het tentje open. Met enige verbazing keek ik toe hoe een mager oud mannetje uit het tentje kroop. Hij wierp door dikke brillenglazen een argwanende blik op de hemel en ging vervolgens ook zijn potje koken.
"Kijk nou eens," zei ik tegen Ageeth, "opa kampeert ook."
Ageeth vroeg zich hardop af of hij soms ook de West Highland Way zou lopen maar ik deed dat schamper af met de opmerking dat het ouwe baasje dan waarschijnlijk zou bezwijken onder de zware rugzak.
Toen we de volgende morgen wakker werden en de regen weer met vlagen op het tentdak hoorde vallen, waren we er even klaar mee. Een rustdag inlassen leek ons een goed plan. Totdat we tegenover ons het kletteren van tentstokken hoorden. Nieuwsgierig opende ik de rits van de tent en zag nog net hoe opa zijn natte tent in zijn rugzak propte. Zijn oude wandelschoenen met omhoog wijzende neuzen verraadden hem als een geoefend wandelaar. Shit....dat veranderde de zaak! Nu kon ik natuurlijk niet achterblijven, nadat ik opa gisteren als een watje had afgeschilderd. En zo propten ook wij ons natte tentje een uur later in de rugzak...
De dagen er na werd duidelijk dat opa ook de West Highland Way aan het lopen was en ik werd steeds vast beradener om in ieder geval voor hem in Fort Williams aan te komen. Onbewust was ik in een eenzijdige competitie terecht gekomen met het oude mannetje. Als 'Gezonde Hollandse Jongen' vond ik dat ik het me niet kon veroorloven om me er uit te laten lopen door een stoffige ouwe opa.
Na een uitzonderlijk regenachtige dag een aantal dagen later, kwamen we aan de rand van de Moors aan. Een ruig gebied, gekenmerkt door kale leegte. Nadat we de tent langs de rivier bij Hotel Invernan hadden opgezet begon het langzaam tot me door te dringen dat opa in geen velden of wegen te bekennen was. Het leek erop dat we hem er toch uitgelopen hadden... Dat dat enig gevoel van voldoening gaf zal ik niet ontkennen.

Ageeth op Rannoch Moor

De volgende dag liepen we door de niet aflatende regen over Rannoch Moor naar de campsite bij Kingshouse Hotel. Tot mijn verbazing stond daar een bekend tentje.
Het zal toch niet waar zijn... ?
Nadat we de tent hadden opgezet, vluchtten we de pub in voor een welverdiend pint. En jawel hoor, daar zat opa, in z'n eentje achter een grote pint bier. Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen.
"Ik ga even met opa praten" zei ik tegen Ageeth en liep met mijn glas naar het tafeltje waar opa zat. Ik vroeg hem of hij soms de bus had genomen, vanwege het slechte weer. 
"Nee," zei hij "ik wilde een dag rust inlassen om wat brieven te schrijven. Maar om niet achterop mijn schema te geraken heb ik gisteren besloten om direct twee dag etappes te lopen en door te gaan naar Kingshouse."
Nou, die had ik even niet zien aankomen! Enigszins uit het veld geslagen probeer ik nog te redden wat er te redden valt en vraag of hij niet blij zal zijn als hij over drie dagen bij het eindpunt, Fort Williams, is aangekomen. Waarop hij doodleuk zegt dat niet Fort Williams zijn eindpunt is maar Cape Wrath, het noordelijkste puntje van Schotland.
Langzaam begint de waarheid tot me door te dringen en ik vraag hem voorzichtig waar hij dan begonnen is.
En zoals ik al vreesde beslecht zijn antwoord onze 'competitie': hij was in mei begonnen met lopen, in Lands End..................

Opa bleek drieënzeventig jaar te zijn en heel erg 'Alive and Kicking'. En hoewel ik ons wedstrijdje natuurlijk dik verloren had, liep ik met een glimlach op mijn gezicht terug naar Ageeth.

"Weet je, ik hoor net dat we dit soort vakanties nog jaren kunnen blijven doen..."

Thuis van huis

Ik moet zeggen dat ik niet zo trouw ben met het updaten van mijn blog. Maar na ruim een jaar in Mtwara merk ik dat het steeds lastiger wordt om mijn blog te vullen. Alle voor de hand liggende onderwerpen hebben ondertussen al eens de revue gepasseerd en het leven hier blijft natuurlijk tamelijk eenvoudig van opzet; werken, eten, slapen en dat 42 keer herhaalt. Het zou bijna een sleur worden. Bijna, want er is verandering zichtbaar aan de horizon...

De laatste vier weken van mijn vorige tour werd ik geplaagd door een continue hoofdpijn. De laatste week begon ik me daar toch wel wat zorgen over te maken. En toen ik in de trein van Schiphol naar huis zat, kwam ik erachter dat ik met mijn rechteroog dubbel zag! Dat gaf toch wel een paniekerig gevoel, dus maar even een afspraak gemaakt met de huisarts. Die kon er ook geen kaas van maken en na telefonisch overleg met een neuroloog werd besloten om me eerst door te sturen naar de oogarts. Die kon me gelukkig gerust stellen: ik had gewoon een bril nodig. Dus nu heb ik naast twee gehoor apparaten ook nog een bril. Alleen nog een houten poot en dan heb ik een kwartet... Toen ik echter mijn nieuwe bril een aantal weken later op mijn neus zette bleek ik nog steeds wazig en dubbel te zien met mijn rechteroog. Dus weer terug naar het ziekenhuis waar na wat speurwerk ontdekt werd dat ik waarschijnlijk een virus in het hoornvlies van mijn rechter oog heb (ja, ik wist ook niet dat dat kon). Met een lading oogdruppels is ondertussen de aanval op het virus ingezet en ik heb het idee dat het nu langzaam beter wordt.

Gelukkig had bovenstaande ellende geen invloed op onze vakantieplannen. Donderdag was ik thuisgekomen uit Mtwara, vrijdag zat ik bij de oogarts en zaterdag zaten we al weer in de camper richting Italië! We hebben drie heerlijke weken gehad in Toscane. En hoewel het weer vooral de tweede week wel wat te wensen overliet, heeft dat de pret niet mogen drukken. Het gemak waarmee we met ons busje heel relaxed van hot naar her reden was een feest. Een paar foto's om even de sfeer te proeven.


Toscane is vergeven van de pittoreske plaatsjes

Weer de nodige wandelkilometers gemaakt...



Selfie met Ageeth, op de Piazza del Campo in Siena.

Vroeg in de ochtend. Uitzicht vanuit de slaapzak, boven in de camper.

Nationaal Park Maremma

Zomer in april, alleen in Toscane...

Dit keer reis ik na vijf weken vrij al weer af naar Tanzania. Nu, na een jaar in Mtwara voelt het ondertussen toch een beetje als thuiskomen, zeg maar thuis van huis. Door de vele wisselingen binnen de crew behoor ik ondertussen tot de "harde kern" en de begroetingen met alle bekenden is onveranderd warm en welgemeend. Het laatste nieuws hier is dat het contract definitief afloopt in september. Misschien dat we aansluitend nog 3 maanden werk hebben voor een andere oliemaatschappij maar dan valt eind december toch echt het doek. En daarna? Geen idee, al lijkt Nigeria momenteel de meest waarschijnlijke optie. Afwachten maar....

Wat het werk betreft hebben we het redelijk rustig. We hebben nu twee maanden na terugkomst uit Mombasa de basis en de heli's weer helemaal op orde en ijs en weder dienende moet het een rustige tour gaan worden. De routine door de weeks is dat we om zeven uur naar het vliegveld gaan. De vliegende heli wordt klaargemaakt voor de eerst vlucht van de dag, die steevast om half negen vertrekt. Nadat de heli is vertrokken is er tijd voor een bak koffie en de onvermijdelijke werkzaamheden op de computer. Na een uur komt de kist terug en wordt direct weer getankt en gereedgemaakt voor een eventuele tweede vlucht. Tegen het eind van de ochtend is het vliegen over het algemeen klaar en de middag gebruiken we voor onderhoud, zoals bijvoorbeeld de maandelijkse Hoist Load Check, waarbij de kabel van de hoist wordt getest op zijn maximale takel gewicht. (voor heli-dummies: de hoist is dat hijskraantje dat aan de zijkant van de helikopter zit geplakt...)

Hoist Load Check

Op deze hoogte maakte mijn maag toch even een sprongetje!

Meestal ronden we het werk af tussen vier en zes uur. Over het algemeen wordt er in het weekend niet gevlogen. Vrijdagmiddag en zaterdag wordt dan gebruikt voor de wat grotere klussen. Zondag kunnen we meestal vrij houden.

Deze mannekes paraderen regelmatig door de hangaar

Zondag is dan bij uitstek de dag om na een uitgebreid ontbijt mijn blog weer eens bij te werken, een fietstocht te maken, eventueel even zwemmen en 's avonds een filmpje op de computer te kijken.
De beslissing om na 10 jaar weer mijn gitaar op te pakken bleek een gouden greep. Ik ben momenteel druk bezig om een aantal nieuwe stukken aan mijn repertoire toe te voegen, onder andere "Un Dia De Noviembre" van de Cubaanse componist Leo Brouwer (nee, vind ik ook niet echt Cubaans klinken....).  Ik heb hier een mooie uitvoering gevonden, voor wie nieuwsgierig is...



Zondagmorgen vroeg, tijd om te ontspannen.







"Expect nothing and you will not be dissapointed"

Met nog vijf dagen te gaan ben ik met de laatste loodjes van mijn tour bezig. Door de verhuizing van Mombasa naar Mtwara halverwege deze tour, leek er geen einde aan te komen. Daarnaast hebben er ook een aantal wisselingen in de crew plaatsgevonden. Het minimale comfort in Mtwara begint zijn tol te eisen. Alleen deze tour al hebben we drie nieuwe vliegers in de crew mogen verwelkomen.

Maar niet alleen bij de vliegers vinden de wisselingen plaats. Binnen onze kleine technische dienst heeft Radek zijn baan opgezegd en is als 'techrep' gaan werken voor Agusta. Radek hield ervan om zich strak aan procedures te houden. Op zich niet verkeerd natuurlijk, maar het vervelende is dat de vele regels er van uitgaan dat alle middelen beschikbaar zijn, zoals we dat gewend zijn in de westerse wereld met al zijn gemakken en voorzieningen. Maar in Mtwara hebben we dus van alles niks..., of zoals Roger het verwoordde naar de nieuwe collega die Radek kwam vervangen: "Expect nothing and you will not be dissapointed...". En dus moet je creatief kunnen omgaan met de vele, vele regeltjes in de luchtvaart, anders wordt er helemaal niet meer gevlogen. Maar het mag duidelijk zijn dat die creativiteit niet ten koste mag gaan van de vliegveiligheid en dat is dus een delicate balans met veel lastige afwegingen. Radek kreeg daar steeds meer moeite mee en dit resulteerde in steeds meer aanvaringen met de rest. Ik heb nog lange gesprekken met hem gevoerd om hem proberen te behouden, want naast dat hij een goede vakman is kon ik het ook privé goed met hem vinden. Helaas besloot hij toch te vertrekken en werkt sinds kort dus voor Agusta in Kazachstan. Vandaag hebben we zijn vervanger mogen verwelkomen, een Zuid-Afrikaan die luistert naar de oer Hollandse naam Gerrit.

De afgelopen weken zijn we na terugkomst in Mtwara druk bezig geweest met het weer opzetten van de basis. Werkstands en kasten werden weer in elkaar gezet, computers en netwerken weer opgebouwd en we zijn ook nog een ochtend bezig geweest met het verwisselen van 380 Volt stekkers om alles weer werkend te krijgen. Gereedschappen en reserve onderdelen moesten weer een plek krijgen en dan ook weer doorgevoerd worden in de computersystemen. En dat terwijl er ook dagelijks gevlogen werd en de piloten weer van alles stuk maakten onderweg... Kortom, we zijn lekker bezig geweest!

"Moet die blauwe draad nu op L1 of toch die bruine..."

Daarnaast had ik ook nog een vervelende ontdekking toen ik mijn fiets weer uit de doos trok waarin ik hem had opgeborgen: twee gebroken spaken in het achterwiel en ook nog aan de kant van de cassette. Shit! En natuurlijk in heel Mtwara geen gereedschap te vinden om de cassette te verwijderen. Uiteindelijk is het met veel moeite toch gelukt om er twee lokaal geritselde roestige Chinese spaken in te prutsen. En nu maar hopen dat ze het houden...

Een andere tegenvaller was het eten in het hotel. Al direct de eerste dag bleek het niet goed geregeld. Het ontbijt was te laat, het fruit onrijp, geen koffie, en ga zo maar door. Het keukenpersoneel moest er duidelijk weer even inkomen. Ook op het gebied van de hygiëne moesten ze weer even worden bijgespijkerd, want de eerste week kregen alarmerend veel mensen darmklachten. Voor het eerst sinds ik hier werk kreeg ik ook te maken met een explosieve vorm van de racekak, resulterend in spectaculair artistieke resultaten in de wc pot, dat wel...... Na twee dagen Norit slikken werd het gelukkig beter, maar ik was wel een week verder voor dat ik me weer de oude voelde.

Door alle bovenstaande ellende kon ik pas een week geleden voor het eerst weer een fietstochtje maken. Om er in te komen ben ik vorige week zondag maar weer eens naar "Old Boma" gefietst; het oude Duitse fort dat is omgebouwd tot een mooi hotelletje met zwembad. Het is een beetje traditie aan het worden dat de crew hier op zondagmiddag een paar uur doorbrengt.

Op weg naar Old Boma

"Old Boma" voelt als een oase in de woestijn

Op mijn laatste zaterdag hier had ik eindelijk tijd om in de namiddag weer eens lekker 'off road' te gaan met de fiets. Na een Nederlandse kennersblik op de lucht concludeerde ik dat het niet zou gaan regenen en dus sprong ik om vijf uur op mijn fiets om de huttendorpjes rond Mtwara maar weer eens onveilig te gaan maken.

De nieuwe pijplijn voor het aangeboorde gas wordt momenteel ingegraven

.

De omgeving is vergeven van de mooie 'single track' paadjes

Niets veranderlijker dan het weer en dus begint het na een drie kwartier fietsen te REGENEN. En zoals jullie zien wordt 'REGENEN' in Tanzania geschreven met hoofdletters. En dat heeft een reden...
Binnen een minuut ben ik doorweekt, het regent zo hard dat ik het gewicht voel van het water dat op mijn rug valt. Twee minuten later begint het pad te veranderen in een modderstroom. De dikke kleffe modder maakt mijn banden twee keer zo dik en bij gebrek aan spatborden vliegen de klonten bagger me om de oren. Geheel onder de blubber kom ik een half uur later terug in het hotel. De laatste keer dat ik zo vies thuiskwam kreeg ik nog een pak slaag van mijn moeder... Ik proef de blubber zelfs in mijn mond. Omdat ik zo echt niet naar mijn kamer kan gaan met mijn fiets sta ik een beetje besluiteloos op de binnenplaats van het hotel. Op dat moment gaat het nog harder regenen en zie ik dat de afvoerpijp van het dak op de hoek ontbreekt en er stort een dikke paal water van het dak op de binnenplaats. Creatief zijn Boog...
Even later sta ik met mijn fiets onder de dakafvoer op de binnenplaats te douchen. En terwijl de modder van mijn kleding spoelt staat de kok onder het afdak van de keuken een beetje meewarig naar me te kijken. Je hoeft geen Swahili te kennen om te begrijpen dat voor hem alle Mzungo's knettergek zijn...

Be careful what you wish for

De tijd gaat snel want ik ben ondertussen alweer een week in Mtwara. De afgelopen week hebben we langzaam de draad weer opgepakt waar we hem drie maanden geleden hebben laten vallen. Een hardnekkig probleem in onze internetinstallatie in het hotel heeft er voor gezorgd dat we deze week geen internet hadden in het hotel. Collega Michael heeft uiteindelijk het probleem gevonden in een doorgebrand weerstandje in de satellietschotel. Dus gelukkig hebben we nu weer contact met de buitenwereld en kan ik weer bloggen!

Maar laat ik beginnen waar ik de laatste keer gestopt ben.
De tweeënhalve week die we sinds mijn laatste blog nog in Mombasa hebben doorgebracht is in redelijke rust verlopen. De grootste klus was het verwisselen van de Tail Rotor bladen op één van de machines. Normaliter een leuke klus... maar niet in een hangaar waar de temperatuur rond de 36 graden ligt en de luchtvochtigheid 90% is. Nooit geweten dat ik zo kan zweten. Gelukkig hebben we de beschikking over een paar grote fans die het nog een beetje dragelijk maken.


Mombasa glijdt ondertussen langzaam het regenseizoen in. Bijna dagelijks worden we wel getrakteerd op een heftige onweersbui. Het levert in ieder geval mooie plaatjes op.



Oké, toegegeven: een klein beetje gefotoshopt!

Zodra we te horen krijgen dat we de aankomende zaterdag terug vliegen naar Mtwara, zijn de gevoelens gemengd. De dagelijkse verkeersinfarcten, de bijna paranoïde security op de luchthaven en de verlammend hitte in de hangaar zullen we echt niet gaan missen. Maar het hotel met zijn vijf zwembaden willen we liever niet kwijt.

Piloot Mike in wat zo'n beetje ons privé zwembad was.

Vijf gouden sterren tegenover de anderhalve houten ster van Hotel Laso in Mtwara zal pijnlijk voelbaar worden.
Het altijd klaar staande, professionele personeel is ook een heel verschil met Mtwara. Van de receptioniste tot het mannetje in het restaurant dat met zijn katapult de altijd op voedsel beluste kraaien op een afstand moet houden. De laatste leverde nog wel eens komische taferelen op als de slimme kraaien met militaire precisie van twee kanten tegelijk het restaurant aanvielen. Dan moest hij echt werken voor zijn salaris. Heen en weer rennend door de enorme open eetzaal was de vogel al letterlijk gevlogen zodra hij op het plaats delict aankwam, terwijl op dat moment de tweede groep kraaien alweer een gecoördineerde aanval op de linker flank aan het uitvoeren waren, aan de andere kant van de zaal. Met een wilde blik in zijn ogen kwam hij dan tussen de tafels door terugstormen, terwijl alle gasten die in de vuurlinie zaten voor de zekerheid maar even achter hun bord wegdoken. Het bracht in ieder geval wel wat leven in de brouwerij.
Alleen de vele katten in het hotel waren een tijdje een enigma voor me. Hun status binnen het hotel was me een tijd lang onduidelijk. Languit gedrapeerd op de ligbedden bij het zwembad, in de tuin, op het pad of gewoon op de bar, net in het laatste zonnetje van de dag, leek hun primaire functie vooral om de gasten als voorbeeld te dienen betreft hoe er moest worden gerelaxt. Goed doorvoed en geaccepteerd door het personeel leken ze een status quo positie in het hotel te hebben.

Uiteindelijk heb ik geconcludeerd dat ze gewoon op de loonlijst staan om op muizen en ratten te jagen. Niet dat ik ze ooit heb zien jagen want meestal lagen ze voor lijk, her en der door de tuinen verspreid. Ik heb er eentje eens een beetje quasi geïnteresseerd in een struik zien turen, maar ook alleen maar omdat de baas net toekeek denk ik, want even later lag hij alweer gestrekt in het gras.




En dan is het eindelijk zover. Na een laatste duik in het zwembad pak ik mijn koffers in en op vrijdag middag proppen we al onze spullen alvast in de heli's want zaterdag willen we vroeg vertrekken. Nog wat foto's met de helpers en drivers en de laatste dag in Mombasa is een feit...



Samen met Victor, Rafael, Ronald en John.



















Zaterdagmorgen rijden we nog ruim voor zonsopkomst naar de airport. Nog in het donker ontdoe ik de heli's van hun covers en voer de pre-flight check uit. Tegen de tijd dat de zon opkomt starten we de machines op en vliegen in een kleine drie uur langs de kust richting het zuiden, naar Mtwara.

Laatste zonsopkomst in Mombasa

Boven de Indische Oceaan

Rond tien uur komen we voor het eerst sinds een kleine drie maanden weer in Mtwara aan. De vliegers taaien al gauw af naar het hotel, maar de technische dienst is de rest van de dag druk in de weer met het uitpakken van de dozen en het opzetten van de computers.

Aan het eind van de dag komen ook de containers met de rest van onze spullen aan. Het plaatsen van de containers op onze basis gaat niet helemaal van een leien dakje. Door het ruwe handelen van de vorkheftruck chauffeur horen we regelmatig spullen vallen en verschuiven in de containers. Het ergste vrezend voor onze spullen besluiten we maar om de containers niet te openen en de boel de boel te laten. Na een werkdag van 15 uur is het wel mooi geweest...


Tegen zeven uur in de avond kom ik eindelijk op mijn hotelkamer. Na twee dagen in hetzelfde kloffie te hebben gezweet kan ik wel een douche gebruiken. Voor ik ga douchen besluit ik om ook maar gelijk mijn hoofd weer eens met de tondeuse te bewerken. Met mijn bezwete lichaam volgeplakt met prikkende stukjes haar stap ik onder douche. Terwijl ik de roestige kraan piepend opendraai wens ik vurig dat er voor de verandering nu eens geen koud water uitkomt.
"Gurgl", zegt de gebutste douchekop, en er valt welgeteld één druppel water uit.....

Terug naar Mombasa

Geheel tegen de verwachting in krijg ik te horen dat ik mijn volgende tour toch nog terug naar Mombasa moet. Het was aanvankelijk de bedoeling dat we eind februari terug naar Mtwara zouden verhuizen, maar niets is zo onvoorspelbaar als de oliebusiness en dus krijgen we op het laatste moment te horen dat we tot eind maart in Kenia blijven. Dus ziet het er naar uit dat ik de eerste helft van mijn tour weer in het Sarova White Sands hotel zal moeten doorbrengen. Met vijf sterren hoor je mij niet klagen.

Maar voor dat het zover is heb ik thuis nog een week of twee stuk te slaan. In januari, in Mtwara had ik nog de stille hoop dat ik mijn zes weken thuis zou kunnen doorbrengen met het schaatsen van zo'n beetje alle toertochten die Nederland rijk is. Een duidelijk staaltje van 'wishfull thinking' welke resulteerde in de warmste winter ooit...
Niet geklaagd want nu hebben we daarvoor in de plaats heerlijk gekampeerd! Op de Veluwe, in Friesland en de Kampina (Brabant) bleek maar weer hoe populair winterkamperen is. Vooral de kleine campertjes zijn veel geziene gasten.
Hoogtepuntje was een koppeltje reeën, gespot vanuit mijn slaapzak, die tijdens een mistige ochtend het weiland voor onze camper overstaken.



Aan de Friese kant van het Drents-Friese Wold

Na nog een laatste week thuis te hebben geklust, stap ik begin maart weer in een Boeing 747 richting Nairobi. Stilletjes hopend op een technische storing, want zo'n business class stoel went snel! Helaas ging er niets kapot, dus was het gewoon weer plaatsnemen achterin in de geitenklasse. Dat bleek ditmaal niet echt een straf te zijn, want de kist was half leeg en ik kon zonder veel moeite een rij van drie stoelen voor mijzelf arresteren.
Na een soepele overstap in Nairobi land ik klokslag middernacht in Mombasa alwaar Rafael, een lokale chauffeur van ons, mij al staat op te wachten. Als ik een half uur later de lobby van het hotel in loop lijkt het wel alsof ik niet ben weggeweest.
Met een beetje populair slijmen bij de receptie lukt het me om een mooie kamer aan de zeekant te bemachtigen. De beloning komt als ik de volgende morgen de gordijnen open doe:

Vanaf mijn balkonnetje uitzicht op Bamburi Beach en de Indische Oceaan

Uitgeslapen begeef ik me om negen uur naar het ontbijtbuffet alwaar ik collega Michael tegenkom, die ook de avond ervoor is gearriveerd. Tijdens het ontbijten lopen we regelmatig langs het uitgebreide buffet om zo, ongemerkt een lunch bij elkaar te jatten.
Dat moet ik even uitleggen...

De buit..........

De ervaring heeft geleerd dat lunchen op de luchthaven van Mombasa een moeizame aangelegenheid is. Eerst moeten we naar de vertrekhal rijden alwaar we twee keer door de securitycheck moeten, wat elke keer weer een hoop tijd en ergernis kost. En als compensatie voor al dit ongerief wacht er dan buiten de vertrekhal een smakeloze kleffe sandwich voor veel te veel pegels... Nee, dat moet beter kunnen, dachten we. Uiteindelijk bleek de beste oplossing om dagelijks het rijkgevulde vijfsterren ontbijtbuffet te plunderen. Lekker, en gratis. Onbegrijpelijk dat we daar niet eerder op zijn gekomen!
En zo laat ik even later dus vliegensvlug twee gloeiend hete hardgekookte eieren in mijn broekzak glijden wat, gezien de dunne voering, toch niet zo'n heel goed idee blijkt te zijn....


Als Michael en ik even later in de taxi naar de luchthaven zitten, kletsen we elkaar bij met de laatste nieuwtjes en roddels. Het is altijd weer een verrassing wat we zullen aantreffen zodra we in de hangaar komen. Het lijkt wel of er maar twee scenario's zijn: of het is zeer rustig en er is weinig te doen, of de chaos en hectiek vieren hoogtij. Helaas is het laatste scenario de regel en het eerste de uitzondering. Maar dit keer hebben we mazzel, want als we bij de hangaar uitstappen en we zien collega Mark op ons aflopen zegt Michael tegen me: " Hey, socks are up, hair is down!".
Ik denk dat ik dat ook even moet uitleggen.
Collega Mark McKinnon is namelijk een soort weermannetje. 's Ochtends komt hij altijd fris aan het ontbijt in zijn korte broek, met zijn weerbarstige grijze haardos naar beneden gekamd en zijn dikke grijze sokken hoog opgetrokken, tot halverwege zijn schenen. Naarmate de dag vordert en de hectiek toeneemt, zakken zijn sokken verder af, gaat zijn haardos meer en meer een eigen leven leiden en wordt de blik in zijn ogen wilder en wilder..... Een simpele blik op Mark en we weten precies hoe de vlag er bij hangt. Hoe meer wit scheenbeen zichtbaar; hoe groter de hectiek. Een uitzonderlijk chaotische tour vorig jaar heeft hem de bijnaam "Mad" McKinnon opgeleverd.
Mark praat ons beiden bij over wat er zoal is gebeurd tijdens de afgelopen zes weken en zoals we al verwachtten is het momenteel rustig en ziet de komende week er ook niet spannend uit. De 'Base Move' terug naar Mtwara staat over een kleine drie weken gepland dus we hebben genoeg tijd om dat voor te bereiden.

Tevreden kom ik aan het eind van de dag terug op mijn kamer. Ik pak een koud biertje uit de koelkast  en met mijn gitaar ga ik op het balkonnetje zitten. Terwijl de krekels hun concert ten gehore geven kijk ik uit over de oceaan en speel zachtjes de zon onder.............
Het lijkt wel vakantie...