Inpakken en niet wegwezen

Met nog een kleine drie weken te gaan kan ik nu al zeggen dat dit mijn zwaarste toer tot nu toe is. En dat komt niet door de hoeveelheid werk die verstouwd moet worden. Nee, integendeel; juist door het gebrek aan werk. Er is dus h-e-l-e-m-a-a-l niets meer te doen hier. De containers zijn ondertussen vertrokken richting Zuid-Afrika en de twee helikopters staan bepakt en bezakt ook helemaal klaar voor vertrek. Het is alleen nog wachten op de goedkeuring van de export papieren en de schatting is dat dat nog tussen de tien dagen en drie maanden (!) kan gaan duren. En dus zit er niets anders op dan te wachten. Dag in en dag uit, vechtend tegen de verveling...

In Mtwara loopt ondertussen het regenseizoen op zijn eind. Het is niet zozeer dat het vaak regent, maar als het regent dan regent het ook goed. Het gevolg is dat de normaal dorre grasvlakten er nu mooi groen bij liggen. Nadeel is wel dat de kans om op een slang te stappen een stuk groter is geworden. Op de smalle paadjes blijven is het devies. Vorige week hebben de bewakers van de hangaar nog een pof adder gedood en tijdens mijn vorige tour een zwarte mamba, beide hebben een dodelijke beet.
We hebben ook meer last van insecten en er vliegen af en toe monsters voorbij die je normaal gesproken alleen in je dromen tegenkomt na een avondje stevig kantelen!

Het hotel waar we sinds mijn vorige tour verblijven is een welkome vooruitgang ten opzichte van het Laso View Hotel waar we de afgelopen jaren hebben gezeten. Goede keuken en prima personeel.

Enige minpuntje is dat ik nog steeds 's ochtends word wakker getetterd. Nu echter niet meer door de lokale Imam, maar door een Hamerkop vogel, een soort kruising tussen een eend en een reiger. Elke morgen om klokslag zes uur strijkt hij neer op de reling van mijn balkonnetje om naar zichzelf te kijken in het zwaar spiegelende raam van mijn kamer. Vervolgens wordt er een kwartier lang dreigende taal tegen het raam geschetterd, afgewisseld met aanvallen die dreunend tegen het raam eindigen, waarna hij weer op de reling klimt en het proces weer opnieuw begint. Niet de slimste vogel van het continent...

Toen ik drie weken geleden aankwam hadden Mark, Justin en Gerrit net de laatste hand gelegd aan de werkzaamheden aan de helikopters. Het door corrosie beschadigde dek waarop de motoren zijn gemonteerd, is tijdelijk gerepareerd en we hebben toestemming van de fabrikant om de helikopter naar Johannesburg te vliegen alwaar we het gehele dek zullen gaan vervangen. Een pittige klus die zeker een maand in beslag zal nemen en met de onvermijdelijke tegenslag worden het er misschien wel twee.
Het inpakken van de gehele basis was nog in volle gang en mijn eerste week hier hebben Mark en ik gebruikt om de rest van onze spullen in de vier zeecontainers te proppen. Satelliet schotels worden gedemonteerd, stellingen afgebroken en alles moet zo economisch mogelijk worden opgeslagen en vastgesjord  in de containers. Normaal al zwaar werk maar bij een temperatuur die in de stalen containers oploopt tot boven de 50 graden lijkt het meer op topsport. Nooit geweten dat een mens zo kan zweten! Dus als we na die week de laatste container afsluiten, gebeurd dat met een zucht van verlichting.

De volgende dag krijgen we het verzoek binnen uit Vancouver of we de 'Sea Tray Floor'  zo snel mogelijk willen opsturen naar Suriname, waar we net aan een nieuw contract zijn begonnen.
Volgens Mark moet die 'ergens' in de gele container zijn opgeslagen...
Nee hè, zeg dat het niet waar is! De foto's vertellen de rest:


"Nee, daar ligt ie niet..."

"Nope, daar ook niet..."

"Ik geloof dat ik iets blauws zie..."

"Ja hoor, ik zie hem; helemaal achterin..."

Uitladen geblazen. En zo staat de hele reutemeteut twee uur later weer in de hangaar. En nadat we de gewraakte Sea Tray Floor hebben bevrijd, hebben we de rest van de middag nodig gehad om alles weer in te laden en vast te sjorren. Ach, het houdt je van de straat...



De hangaar lijkt na het uitpakken wel op de winkel van Malle Pietje (Wie kent hem nog?!)

Een kleine week later worden de containers opgehaald voor transport over de weg naar Dar Es Salaam alwaar ze zullen worden ingescheept naar Zuid Afrika.

We ruimen de laatste rotzooi op in de hangaar en nemen afscheid van onze helpers, Edwyn en Hamdi. Het is best wel pijnlijk om ze te zien vertrekken, ten slotte maken we ze werkloos. Gelukkig kunnen we de pijn aardig verzachten met het meegeven van wat er aan spullen is achtergebleven. Hamdi komt speciaal terug met een gehuurde 'Biagji' om alles op te halen en het is best vermakelijk om te zien hoe alles met veel kunst, vliegwerk en ijzerdraad, in, op en aan de Biagji wordt gehangen. Een koelkast, drie kantoorstoelen en nog heel wat meer verdwijnen in het knetterende driewielertje.

Hamdi perst zich naast de chauffeur van het vehicle.

Godspeed, Hamdi...

En nadat we Hamdi over de heuvel hebben zien verdwijnen en het geknetter van de Biagji wegsterft kijken we elkaar in de stilte aan en realiseren ons dat we nu echt klaar zijn. Er valt niets anders te doen dan te wachten tot we toestemming krijgen om weg te gaan. En zo vullen de dagen zich met lange, late ontbijten, wandelingen en zwempartijtjes. Ik weet dat het voor de meesten zeer aantrekkelijk klinkt, maar geloof me, na een paar dagen ben je er echt wel klaar mee.

Je gaat rare dingen doen als je niets te doen hebt....

Dagelijks een verse kokosnoot voor iedereen.

Dagje toerist gespeeld bij de grens met Mozambique. Absoluut niets te beleven...

Na een week wordt de monotonie enigszins doorbroken vanwege het feit dat de oliemaatschappij wil dat we zijn hangaar verlaten. We verhuizen de helikopters naar een oud stoffig hangaartje iets verderop, waarna we weer wegzakken in catatonie.

Het past allemaal net, in het 'nieuwe' hangaartje.

We leven nog even op als blijkt dat het lokale trekkertje niet wil starten, maar dat is helaas ook al snel gefixed.

Een gevoel van algehele malaise bekruipt ons, zeker ook omdat we geen idee hebben hoe lang het kan gaan duren. Daarnaast wordt de situatie er ook nog eens niet beter op als ons het bericht bereikt dat ons bedrijf, vanwege een instortende markt, veroorzaakt door de lage olieprijs, besloten heeft om een deel van de piloten en engineers te ontslaan. Het worden spannende weken want ik krijg pas thuis te horen of ik daar bij zit. Duim maar voor me de komende weken!

Slapend rijk worden

Na lang in onzekerheid te zijn gehouden betreft mijn volgende bestemming, kreeg ik twee weken voordat ik weer moest gaan werken te horen dat mijn volgende bestemming Durban zou worden, in Zuid Afrika. Eindelijk weg uit Mtwara, YESSS! Zuid Afrika, here I come! Maar helaas weer te vroeg gejuicht: een week voordat het zover is krijg ik het bericht dat ik toch weer naar Mtwara moet afreizen. De douane formaliteiten om de hele basis te exporteren uit Tanzania nemen aanzienlijk meer tijd in beslag dan gebruikelijk wegens de niet echt meewerkende Tanzaniaanse autoriteiten. Ik geloof dat ik daar nooit meer weg kom...

Maar eerst even terug naar begin december. Na mijn drukke vorige Tour had ik veel zin in mijn vrije periode van zes weken. Kerst en oud en nieuw thuis en verder niks gepland, stiekem hopend op genoeg vorst om lekker veel toertochten te kunnen schaatsen. Eenmaal thuis heb ik gelijk maar een mooie foto van dat prachtige Nederlandse winterweer gemaakt:

Kortom, het was me na een paar dagen wel duidelijk dat er van schaatsen niet veel ging komen.
 Gelukkig had Ageeth als geintje een VW campertje van Lego voor me gekocht, als verlaat Sinterklaas cadeautje. Dus terwijl de regen tegen het raam kletterde hebben wij met zijn tweeën gezellig een paar dagen zitten fröbelen met dertienhonderdvierendertig stukjes lego om er een campertje van te kleien. Belgisch biertje erbij, bakkie chips... kortom: oer Hollandse kneuterige gezelligheid!

Tadaaaaa! Het resultaat.

.
Op Nieuwjaarsdag hebben we toch nog even de echte camper van stal gehaald voor een paar dagen winterkamperen op de Veluwe. Helaas is het vanwege het aanhoudende slechte weer bij die paar dagen gebleven.
Nadat ik thuis door de klusjes heen raakte, stond er nog een vervelend karweitje te wachten. Ik had mezelf al een tijdje geleden voorgenomen om eens drastisch de zolder op te ruimen en alles te lozen wat ik toch nooit meer denk te gebruiken. Er stond onder andere een kast met meer dan vierduizend dia's die mijn vader ons had nagelaten. Gezien de emotionele waarde had ik er moeite mee om ze weg te gooien, maar bewaren was ook niet echt een optie. Inscannen dan maar met de dia scanner? Dat komt neer op een geschatte driehonderd uur scannen. Ik moet er niet aan denken zeg. Uiteindelijk heb ik ze allemaal doorlopen en een kleine honderd dia's er uit geselecteerd om te scannen. En de rest heb ik bruut in de kliko gekieperd. Dat deed zeer, echt wel...


Een beetje triest wel.

Na vier weken vrij werd het echt zeuren: met alle klussen plat in huis en vanwege het aanhoudende slechte weer geen kans op een paar stevige fietstochten, begon ik me zowaar te vervelen. Wat een luxe! Maar wel eentje waar ik zonder kan. Nu heb ik nog een hobby die al stil ligt sinds ik in het buitenland werk: het bouwen van radiografisch bestuurbare vliegtuigmodellen. Om redenen die zelfs mij een beetje vaag zijn, bleek het een behoorlijke drempel om de draad weer op te pakken waar ik hem twee jaar geleden heb laten vallen. Maar na het eerste uurtje prutsen zat ik er alweer lekker in en voelde ik me als een vis in het water in het volledig overhoop gehaalde hobbykamertje. En zo heb ik mijn resterende vrije dagen toch nog een prettige invulling kunnen geven.

Mijn idee van een gezellige kolere zooi!

De reis terug naar Mtwara verloopt soepeltjes, alleen is er even een hick-up wanneer ik rond middernacht in het hotel in Dar es Salaam aan kom: er is geen reservering te vinden op mijn naam. Blijk ik in het verkeerde hotel te staan... Sukkel die ik ben want het staat dus gewoon correct in de gegevens die me zijn toegestuurd! En zo wordt het toch nog één uur voordat ik in mijn mandje lig in het juiste hotel. Met de wekker op kwart over vier om de vroege vlucht naar Mtwara te halen val ik in slaap om nog geen uur later weer wakker te schrikken, bang om me te verslapen. Van slapen komt niet veel meer met als gevolg dat ik de volgende morgen behoorlijk brak in Mtwara aan kom.
Gelukkig is het niet druk op het werk en één geoefende blik van Mark is genoeg voor hem om me het voorstel te doen om eerst maar eens een paar uur te gaan slapen. En zo trek ik een half uur later het licht uit en terwijl ik mijn ogen dicht doe bedenk ik me ineens dat ik nu slapend rijk wordt.
Mwoah... er zijn slechtere baantjes, denk ik!

Paniek

Nog een paar dagen en dan zit mijn (laatste?) tour in Tanzania er weer op. 'Laatste' tussen haakjes en met vraagteken, want ik geloof dat ik nu al drie maanden loop te verkondigen dat het einde in zicht is. Maar nu dus echt..., denk ik...

Ruim een week geleden kregen we te horen dat Kenia voor 2015 was gecanceld door de klant en daarmee viel de deadline van de verhuizing van de basis per midden februari weg. Het leek dus of we tijd zat hadden om al het uitstaande werk uit te voeren. Dat kwam goed uit want afgelopen week ontdekten we dat het dek waarop de motoren zijn gemonteerd zodanig door corrosie is aangetast dat de fabrikant ons verplicht om dit dek te vervangen voor de volgende vlucht. Een "klusje" van ruwweg vier tot vijf weken. En voordat we alle spullen in Mtwara hebben, is het waarschijnlijk half januari, dus we kijken nu naar eind februari voordat we hier klaar zijn.
Daar er vooral werk voor de plaatwerker over is, kunnen Jacy en ik ons op wat TLC storten, oftewel; 'Tender, Love and Care'. Mark had al het interieur van de cabine een opknapbeurt gegeven en ik heb me de afgelopen week op het bagageruim gestort. Met wat hulp van de plaatwerker heb ik me nu de 'Ins en Outs' van composiet reparaties eigen gemaakt en na veel geschuur, geplamuur en nog meer geschuur heb ik de stoute schoenen aangetrokken en alle panelen ook in kleur gespoten. En hoewel niet perfect, is het resultaat zeker het aanzien waard.

 

In actie als spuiter in een mooie ruime spuitcabine met veel ventilatie...;-)

Mooi strak?... Good enough for a small country ;-)

Daar de plaatwerker heel veel werk heeft, proberen we ook hem zoveel mogelijk bij staan en zo leren we dus ook wat elementaire vaardigheden van de plaatwerker. Deze tour is op zijn zachts gezegd behoorlijk leerzaam geweest.

Ook klinknagels uitboren is geen alledaags werk voor mij.

Lekker slopen midden in de afrikaanse wildernis...

En zo glijdt er ongemerkt weer een week voorbij. Na het werk zwem ik mijn aan mezelf verplichte dagelijkse kilometer en gisteren tijdens een bewolkte namiddag hebben Jacy en ik de negen kilometer naar het hotel terug gelopen. Ik weet nu wel dat ik dat dus niet meer met mijn veiligheidsschoenen moet doen... Au.

Muurschildering op een schoolmuur met de typische 'fixtures' van Mtwara: zoals de fietser met zijn hoog gestapelde zakken houtskool achterop, de driewielige 'Bijagji' taxi en, verassend accuraat, 'ons' boorschip met helidek!

Helaas werd gisteren ons de illusie dat we tijd zat hebben, wreed ontnomen als ons het bericht bereikt dat we uiterlijk 21 januari hier weg moeten zijn. Er breekt enigszins wilde paniek uit want dat gaan we natuurlijk niet redden. 'No Way'! Gelukkig onderbreekt het weekend de stroom paniekerige emailtjes en kan iedereen even afkoelen. Ik weet zeker dat we er volgende week wel weer een mouw aan passen. Mouwen aanpassen is een beetje ons beroep geworden.
Maar dat ga ik niet meer meemaken, want woensdag ga ik naar huis! Dan zit mijn aller laatste tour in Mtwara er op........ denk ik.

Steile leercurve...

Zoals ik al had laten doorschemeren in mijn vorige update heb ik een paar drukke weken achter de rug. De week voordat ik terug ging naar Mtwara had ik al een vaag mailtje gehad van Mark dat hij misschien die aankomende zaterdag weg moest voor een zeven weken durende cursus. Meer info zou volgen... Maar ik hoor niets meer, typisch Mark met zijn chaotische inslag. Afwachten maar.

Als ik 's avonds laat aankom in een zinderend Dar es Salaam ontvang ik een berichtje van Justin, mijn back to back.  Hij is me tegemoet gereisd vanuit Mtwara, op weg naar huis en zit me op te wachten in het hotel in Dar. En zo krijg ik, nog groggy van de lange vlucht te horen dat Mark toch op cursus is gegaan en ik nu dus de leiding over ons kluppie heb. Tussen twee slokken bier door krijg ik van Justin een summiere overgave van de operatie: het contract is afgelopen en de vliegers zijn allemaal naar huis gestuurd. Tot half december hebben we de tijd voor wat onderhoud aan de twee heli's. Daarna inpakken en mogelijk naar Kenia, mocht dat doorgaan. Ik zie een hoop uitdagingen op me afkomen maar stel mezelf gerust met de gedachte dat ik altijd kan terugvallen op de Base Manager, mocht ik er niet meer uit komen.
Als we bij de lift afscheid nemen drukt Justin me twee telefoons in de hand. 'Twee?' zeg ik verbaasd. 'Ja, die tweede is van de Base Manager, want die is gisteren ook naar huis gegaan. Je bent hem, buddy!' zegt Justin vrolijk, nog net voor de liftdeuren tussen ons dicht gaan.
Shit...

Vervolgens zijn de eerste twee weken in Mtwara zeer hectisch en de term 'steile leercurve' krijgt een nieuwe definitie voor me! Er zijn momenten geweest waarin ik me echt afvroeg waar ik in hemelsnaam aan begonnen was. Na een week krijg ik pas het idee dat ik weer een beetje controle krijg over de operatie, na twee weken heb ik de grootste knelpunten te pakken en pas na drie weken kan ik me weer voorzichtig ontspannen.
Houdt de Licensed Engineer zich vooral bezig met het directe onderhoud van de helicopters en de afwerking daarvan, de Senior Engineer heeft vooral een bureaufunctie. Hij is degene die vooruit kijkt en anticipeert op het onderhoud dat volgende week of over twee maanden moet gebeuren. Zijn de onderdelen en benodigde gereedschappen 'on site'? Moeten we meer mensen hebben voor het werk? Hebben we de procedures? Veel tijd ben ik kwijt aan het opsporen van onderdelen die in Dar es Salaam zijn gestrand bij de douane. Daar liggen spullen van ons die al in mei zijn aangekomen vanuit Amsterdam. We krijgen ze niet want de papieren zijn niet in orde. Om gek van te worden.

Uiterst frustrerend is ook de dagelijkse 'conference call'. Dan zit ik een uur lang op Skype naar het gewauwel van andere senior engineers en managers te luisteren tot het moment komt dat ik mijn dagelijkse 'sitrep' kan doorgeven. En zodra ik dan begin besluit Skype dat mijn bandbreedte te smal is en gooit me eruit! Of de stroom valt weer eens uit. Of het internet geeft weer eens de geest. Kortom; de communicatie blijft uiterst moeizaam, ook al omdat de mensen in verschillende tijdzones zitten. Als ik het tegen zessen wel eens welletjes vind, wordt Vancouver net wakker en word ik weer bestookt met emails. Standaard werk ik nog wat emails weg voordat ik ga slapen... en zodra ik wakker word blijken de emails zich alweer te hebben vermenigvuldigd...
Daarbovenop komen dan nog wat taken van de Base Manager en die variëren van boze mensen te woord staan die zeggen nog geld van je te krijgen tot aan het kopen van toiletpapier...
Ik heb dan ook een stevige kluis met een stapel geld tot mijn beschikking. Ooit wel eens twintig miljoen Tanzaniaanse Shillings gezien?

twee baksteentjes...

Met maar drie man crew totaal bleek het ook makkelijker om van hotel te veranderen. De blijvend marginale kwaliteit van het eten in combinatie met het vroege getetter van de Imam hebben ons uiteindelijk naar een nieuw hotel gejaagd, het BNN Royal Palm Hotel. Klinkt chique, maar verwacht geen vijf sterren. Geen BNNer gezien en maar één mager palmpje. Die staat naast het enige grote pluspunt t.o.v. ons oude hotel: een zwembad!

15 meter pool met de Royal Palm...

En dat zwembad komt goed uit want nu ik geen fiets meer heb ben ik maar aan het zwemmen geslagen. Dagelijks 70 baantjes, toch goed voor een kilometertje. Ik was eigenlijk van plan om voorzichtig weer te gaan hardlopen, maar ik moet helaas concluderen dat mijn knieën dat niet meer fijn vinden. Om blessures te voorkomen heb ik mijn hardloopschoenen maar in de Royal Palm gehangen. Jammer maar helaas is het niet anders.

En zo sukkelen we voort. Nu we niet meer hoeven te vliegen is er tijd voor wat grotere klussen. Tevens hebben we ook nog wel een paar lijken in de kast liggen en die moeten ook maar eens worden opgeruimd... En terwijl de eerste serieuze regen van het seizoen valt verzetten we weer aardig wat werk. En traditie getrouw als beloning en afsluiter van de week altijd weer een lekkere steak op zaterdag bij 'Ten Degrees South'.

Tijd voor grote klussen



Eind November: eindelijk regen!

Edwyn alias 'Billy Kimo' heeft de tijd van zijn leven, hij zou zo graag engineer willen zijn.....





Met Jacey en Cristiano bij 'Ten Degrees South'

Druk, drukker, drukst.

Wat gaat de tijd snel. Zo schrijf je dat je bijna naar huis gaat en als ik dan voor mijn gevoel even met mijn ogen heb geknipperd zit ik alweer in de tweede week van mijn volgende tour! De grote vraag de vorige keer was wat mijn volgende bestemming zou worden en dromend van nieuwe exotische bestemmingen stapte ik op de kist naar huis. Nou, het werd dus gewoon weer Mtwara. Nou gewoon... Maar ik loop weer eens op de zaken vooruit, dus laat ik de klok eerst maar 8 weken terugdraaien want er is zat gebeurd in de tussentijd!

Nadat ik na mijn vorige tour op donderdag was thuisgekomen was me niet veel rust gegund. Na kennis gemaakt te hebben met Noortje, onze nieuwe asielkat en even een snelle visite bij de oogarts voor de virusinfectie aan mijn rechteroog, togen we op zaterdag alweer in de camperbus richting Frankrijk. Haast was geboden, want eind september is het niet echt meer hoogzomer, zal ik maar zeggen! De waarheid was dat we beter weer hadden dan in Italië in april. Fantastisch nazomer weer met een enkele herfstdag als garnering. Een week in de Morvan, gevolgd door een week in een verrassend mooi Bretagne.

Tussenstop in Renkum voor het feestje van mijn zwager



In de Morvan, Frankrijk. Een veld dooie Triffids (wie kent het boek nog!)





Lege campings, heerlijk!

.

"Indian Summer" aan een woeste Bretonse kust.

Na de tweede week werd het steeds lastiger om een open camping te vinden; het seizoen was duidelijk ten einde. Toen ook het weer begon om te slaan en de huizenhoge golven op de Bretonse kust begonnen te beuken, vonden we het wel welletjes. Dak inklappen, luifel indraaien en op huis aan was het devies.



Dit was het sein om op huis aan te gaan

Het zeebad in het fotogenieke St Malo




Platvoet op de vesting muur van St Malo

Thuisgekomen kon ik gelijk aan de bak want ik had in Frankrijk een mailtje ontvangen uit Vancouver of ik “prettyprettyplease” een aantal vrije dagen wilde opofferen om een helikopter in te pakken die naar Brazilië verscheept moest worden. Aangezien dat aanvankelijk in Rotterdam moest gaan gebeuren vond ik dat ik eigenlijk niet kon weigeren. Het gaf wel dubbele gevoelens: aan de ene kant een leuke uitdagende klus, maar aan de andere kant ben ik dan weer niet thuis en kost het me dagen die ik graag thuis was geweest. Gelukkig werd het project al spoedig naar Den Helder verhuisd alwaar ik zes dagen lang een drukke maar gezellige thuiswedstrijd mocht spelen. Het was erg leuk om na anderhalf jaar afwezigheid weer al mijn oud collega’s te zien en gelukkig heb ik links en rechts een helpende hand gekregen anders had ik de deadline waarschijnlijk niet gehaald. Het inpakken zelf was vooral logistiek gezien een uitdaging waarbij handelingen en afspraken niet alleen tussen Den Helder en Vancouver moesten worden afgestemd maar ook met de ‘shipper’ in Antwerpen. Verder moest ik afstemmen met een transportbedrijf in Antwerpen dat houten kisten moest fabriceren voor de wieken en de ‘stabiliser’ van de helikopter. En als laatste kwam de dieplader voor de helikopter zelf uit Venlo, dus die moest ook op de hoogte blijven van alle veranderingen in het plan. Al met al best een heel gedoe.

Demonteren en inpakken

De geprepareerde kist, klaar voor de reis naar Cabo Frio, Brazilië.

En omdat er een plek op een vrachtschip was gereserveerd in Hamburg was er dan ook een keiharde deadline: donderdagmorgen MOET de helikopter vertrekken uit Den Helder. We hebben het gehaald maar zaten zo krap in de tijd dat we het ons niet eens konden veroorloven om even te gaan schuilen tijdens een wolkbreuk gedurende het laden op de dieplader! Toen ik de dieplader uiteindelijk op tijd zag wegrijden gaf dat niet alleen een gevoel van voldoening maar ook een gevoel van enorme opluchting... Mission completed!

Geen tijd om te schuilen.

Het past net...

Weg is ie, pak van mijn hart...

Niet bij me weg te slaan. Gezellig hoor.

Met nog twee en een halve week thuis voor de boeg leek er aan mijn vrije periode geen eind te komen: heerlijk! Ondertussen is poes Noortje ook niet meer alleen maar heeft gezelschap gekregen van asielkat Pipo. Een heerlijke kroelkont die echt een aanwinst is en alle harten steelt. Behalve die van Noortje dan want die kijkt nog even de kat uit de boom…


Met het verkopen van mijn ouwe trouwe Fiat Panda vorig jaar dacht ik mij voortaan wel te gaan vervoeren met mijn motorfiets, een BMW uit 1972. Maar zo’n oud beestje heeft wel veel nostalgische waarde maar is niet echt praktisch voor dagelijks gebruik. En zo had ik dus een gecertificeerd excuus om weer eens een mooie motorfiets uit te zoeken, met goedkeuring van mijn eega. Wat wil je nog meer!
Hoewel boze tongen beweren dat ik in (mijn zoveelste) midlife crisis zit zeg ik dat ik hem gewoon keihard nodig heb... ;-)

1972 versus...



... 2008. 35 jaar verschil in ontwikkeling, dat is wel een stap vooruit kan ik zeggen!

Gelukkig heb ik nog een paar dagen van het blauwe slagschip kunnen genieten voordat ik weer moest afreizen naar Mtwara. Met een ritje naar mijn moeder zet ik, grijnzend van oor tot oor, de eerste 250 km op de klok. 's Avonds zat die grijns nog zo vast op mijn gezicht dat Ageeth hem er af moest slaan.

Maar dan is de dag daar en stap ik weer in de kist naar Dar es Salaam. Ik kan wel terugkijken op een zestal zeer drukke, maar leuke weken. Maar zodra ik de volgende dag in Mtwara land krijgt de term ‘zeer druk’ weer een geheel nieuwe invulling. Of zoals een Canadese collega het verwoordde: “you hit the ground running”. Maar dat is het verhaal voor mijn volgende blog... Wordt vervolgd!

Het doek valt...

En hier is dan wat waarschijnlijk mijn laatste blog update vanuit Mtwara gaat worden. Na een aantal onrustige weken omtrent de directe toekomst van ons werk hier, is de laatste week eindelijk duidelijk geworden dat eind september echt het doek valt voor de operatie in Mtwara. En hoewel iedereen natuurlijk teleurgesteld is dat we het nieuwe (korte) contract niet hebben gekregen, is er ook een gevoel van opwinding, want wat gaan we hierna doen? Daarover doen vele geruchten de ronde, maar ik ben bang dat de toekomst voorlopig in nevelen gehuld blijft...

Met nog een paar dagen te gaan kan ik terugkijken op een drukke tour. Vandaag is mijn derde vrije dag in zes weken dus je kunt je voorstellen dat ik behoorlijk afgepeigerd ben. Na de eerste drie drukke weken leek het er op dat we een rustige tijd tegemoet gingen, maar dezelfde dag nog kwam de helikopter terug met een hevig lekkende oliekeerring en dat hield dus een dagje stevig sleutelen in. Helaas bleek de nieuwe keerring het na twee dagen plotseling ook te begeven, dus konden we de hele operatie weer herhalen: motor er weer uitgelepeld, en vervolgens bijna een week wachten op de nieuwe keerring, die vanuit Amsterdam werd opgestuurd. Maar deze week hebben we goed kunnen gebruiken om wat grotere klussen aan te pakken op de kapotte machine. Kortom, al met al ben ik lekker bezig geweest.



De lekkende motor, voor de tweede keer in de takels....

Ik probeer wel elke dag nog te fietsen maar naast de vermoeidheid, begint ook het weer me parten te spelen. Het weer begint te veranderen; het wordt vochtiger en na de lange droge periode staan we nu aan het begin van de regentijd. De droogte heeft de meeste harde paadjes in rul zand veranderd, wat het fietsen er niet makkelijker op maakt. Ook heb ik ondertussen de grenzen bereikt van het gebied wat ik met mijn fiets kan bestrijken. Toen ik vorige week weer eens dood liep in de mangrove moerassen heb ik de knoop doorgehakt en besloten om te proberen mijn fiets te verkopen in de korte tijd die me hier nog rest.

Doodgelopen in het Mangrove moeras.

Slechts één telefoontje naar een Engelse leraar hier in Mtwara was genoeg en een aantal dagen later neem ik voor 200 euro afscheid van mijn fietsie. Zo, dat ruimt lekker op en scheelt weer een hoop rompslomp op de weg terug naar Nederland!
Donderdag nog een onverwacht uitje gehad. Twee vliegers moesten nachtlandingen trainen op het boorschip en vroegen of ik mee kon gaan om te assisteren tijdens het wisselen van plaats in de cockpit. Het voordeel was dat ze dan de helikopter niet hoefden stil te zetten, met twintig minuten winst als gevolg. Bijkomend voordeel was dat het mij de gelegenheid gaf het boorschip eens van dichtbij te bekijken en wat plaatjes en filmpjes te maken, waarvan akte...

Take-off, vlak voor Sunset.

Sunset boven de Indische Oceaan, om 18:16

Het boorschip komt in zicht (stipje naast de bril van Pete)

Take-off met de HLO (Helicopter Landing Officer) op de voorgrond

De imposante dubbele Derrick, de boortoren......

Landing in het donker

 

 

Met gemengde gevoelens zal ik woensdag afscheid nemen van Mtwara. Een nieuwe bestemming is natuurlijk leuk en staat weer garant voor nieuwe indrukken en avonturen, maar de mensen zal ik gaan missen; na anderhalf jaar is het best een hechte familie die je achterlaat. Bijna iedereen heeft wel een bijnaam opgedaan hier. Edwyn, de helper, die vanwege zijn geringe lengte Billi Kimo heet, wat dwerg betekent in het Swahili. Julieth die we Mamsi gedoopt hebben omdat ze sinds twee jaar de trotse moeder is van Junior. Collega Roger is Mister Piggie vanwege zijn 'stevige' uiterlijk. De vliegers Mike en Darcy die door hun niet aflatende spraakwaterval respectievelijk 'Turbo Tonsils' en 'Hot Mike' worden genoemd en last but not least ondertekende die hier door het leven gaat als 'Babu' oftewel opa in het Swahili. Geen idee waarom... ;-)