Never a dull moment

Ik zit ondertussen alweer ruim over de helft van mijn huidige tour en zie dat mijn blog is blijven steken aan het begin van mijn vorige tour. Dus eerst even een korte inhaal slag. Over mijn vorige tour kan ik kort zijn: "I hit the ground running", zoals de Amerikanen dat zo mooi zeggen en dat heeft geduurd tot ik vier weken later weer vertrok. Van lagers verwisselen in tandwielkasten tot het verwisselen van (weer) een beschadigde motor, net voor vertrek naar huis. En tussendoor ook nog "even" naar Oeganda om een onderhoudsstation op te zetten. "Never a dull Moment" in deze baan!



Als de inlaat van de motor er zo uitziet, dan weet je dat je weer even werk hebt...

De nieuwe motor is net gearriveerd in een Russisch vrachtvliegtuig.  Vol aan de bak, want de klant wacht!

Het werk wordt alleen even onderbroken voor een Pizzalunch, volledig verzorgd door de vliegers.



Echt los van mijn werk kom ik pas weer zodra ik letterlijk loskom van de Zuidsoedanese grond, op weg naar huis. Terwijl het startende vliegtuig me in mijn stoel drukt voel ik me gewoon ontspannen. En steevast is de terugvlucht voor mij het moment om eindelijk die spannende thriller van Baldacci of King uit te lezen.

Vervolgens zijn de vier zomerse weken thuis heerlijk ontspannen, met als hoogtepunten een gezellig verjaardagsfeestje met familie in de tuin, een bbq met oud-collega's, een ontmoeting in Rotterdam met een bekende die ik meer dan dertig jaar niet had gezien en een korte maar daarom niet minder geslaagde vakantie in de Vogezen. En ik zal jullie ditmaal de vakantiekiekjes besparen!



Ruim een week voordat ik terug zou keren naar Juba, breekt daar de pleuris uit: onenigheid tussen de president en de vicepresident escaleert in een vuurgevecht tussen beveiligingstroepen van de twee fracties wat binnen een kwartier verder escaleert in totale chaos in Juba! Onze volledige crew was  net bezig de heli's af te sluiten na een dag vliegen, toen er ook gevechten op het vliegveld uitbraken. Alles laten vallen en maken dat je weg komt was het devies. Uiteindelijk hebben ze zich vier dagen schuil gehouden in het aanliggende UN-kamp terwijl de gevechten rond en soms zelfs in het kamp doorgingen. Na vier dagen keerde de rust relatief terug en zijn ze door de Duitse regering geëvacueerd naar Duitsland. Al met al was het een spannende tijd.

 

Terwijl ik dus in de krant lees dat alle expats uit Zuid-Soedan worden geëvacueerd krijg ik thuis een telefoontje vanuit het hoofdkwartier in Duitsland. Of ik direct naar Juba kan gaan want het schijnt dat de heli's zijn beschadigd tijdens de gevechten. Rare jongens, die Duitsers. Dat werd dus een heel kort antwoord: nee.

Ik heb toen twee voorwaarden verbonden aan mijn terugkeer naar Juba: de airliners moesten hun gestaakte vluchten weer hebben hervat en de situatie in Juba zelf moest rustig zijn, vrij van schotenwisselingen. Een week later leek aan die voorwaarden te zijn voldaan en ben ik alsnog afgereisd naar Juba. En hoewel de situatie nog steeds verre van stabiel is, heb ik sinds aankomst nog niets meegemaakt wat me een onprettig gevoel gaf.

Ondertussen neemt de criminaliteit wel toe. Dat komt doordat het voor de lokale bevolking steeds moeilijker wordt om rond te komen, mede vanwege de sterke inflatie (momenteel rond de 10% per week!).
Als reactie op dit alles wordt de beveiliging in het hotel nog verder opgevoerd. Er worden onder andere prikkeldraad rollen op de toch al hoge muren rond het hotel gemonteerd, alsmede camera's. Fort Knox is er niets bij.

De kwaliteit van het restaurant in het hotel heeft ook zwaar te lijden gehad van de ongeregeldheden: omdat er geen vrachtwagens meer uit Oeganda arriveren is er geen aanvoer meer van verse producten, zoals fruit en groente. Tevens is de chefkok naar veiliger oorden vertrokken, met inbegrip van de meeste hulpkoks. Met name het ontbijt is zodanig beroerd dat we ons serieus afvragen of het net gemonteerde prikkeldraad nu de boze wolf buiten, of de gasten binnen moet houden...

 

Ondertussen heb ik de heli's geïnspecteerd en twee kogelgaten ontdekt en ook wat schade door granaatscherven. Gelukkig allemaal niet al te spannend en de eerste heli is afgelopen week gerepareerd en vliegt alweer volop.

 

Gelukkig geen ernstige schade, wel een lastige plek om te repareren, vooral aan de binnenzijde.



 

 

We zijn best wel trots op onze "Field Repair"!

En net voor de bui klaar. Op naar het hotel voor een welverdiend biertje!
Want dat is toch wel de wortel aan het touwtje dat ons ezels gaande houdt!

Langzaam voegt iedereen zich weer in de dagelijkse routine en is er weer tijd voor minder schokkende problemen. Zoals: waar laat je je haar knippen? Alex vond wel dat hij aan een nieuwe coup toe was en toverde een plaatje op zijn telefoon van een bekende voetballer met een soort van modieuze hanenkam op z'n kneiter. Dat was wat hij ook wilde en of iemand van ons dat soms kon uitvoeren. Waarop Peter direct met glimmende pretoogjes toehapte. Gewillig volgde een toch wel behoorlijk naïeve Alex, Peter naar binnen. Het blinde vertrouwen van Alex in Peter was gewoon ontroerend om te zien en de rest hield natuurlijk wijselijk zijn snufferd dicht want we waren wel weer eens toe aan een verzetje! Toen Alex na de knipsessie weer aan de bar verscheen voldeed zijn nieuwe kapsel volledig aan onze hooggespannen verwachtingen, maar dus niet aan die van Alex, dat moge duidelijk zijn! Eigenlijk was het gewoon zijn oude kapsel, minus de zijkanten, die waren amateuristisch geamputeerd door standje 1 van de tondeuse en lieten slechts een veel te witte huid met wat stoppels zien, compleet met een happerige scheve overgang. Het leek nog het meest op een te klein toupetje van slechte kwaliteit. Alex heeft het nog twee dagen dapper gedragen, aan iedereen hoopvol vragend wat ze van zijn nieuwe kapsel vonden. Vooral de locals waren eerlijk in hun oordeel en dus onbarmhartig. Na twee dagen kon ik het letterlijk niet meer aanzien en heb ik maar voorgesteld om een poging te wagen om nog te redden wat er te redden viel. Goed idee, vond Alex, onder het motto; baat het niet schaadt het zeker niet. 

Het idee was om een vloeiende overgang te creëren tussen de bijna volledig kaalgeschoren zijkanten en de volle haardos op de top. Het bewerken van de rechterzijde viel me niet tegen, in aanmerking genomen dat het mijn debuut als kapper was. Overmoedig geworden door het resultaat probeerde ik de linkerkant wat sneller te doen en dat werd dus een pijnlijk leermoment...

Kortom, toen Alex uiteindelijk in de spiegel keek kreeg hij toch wel twijfels over zijn "Baat het niet schaadt het niet" motto. Op zijn vraag wat ik er nu van vond heb ik maar tactisch geantwoord dat zowel de linker als rechter kant wel "apart" waren, maar dat ze niet echt bij elkaar pasten... Kortom, er was nog een correctie nodig. Dit keer besloot ik maar om op veilig te spelen en heb meteen zijn hele kop op standje 1 gemaaid. Altijd goed.
Ik moet het nu nog horen...



Even omschakelen

De laatste werkdag van mijn vorige tour, in Augsburg, was weer behoorlijk hectisch. Ons bedrijf is een paar maanden geleden overgenomen en er moeten een hoop veranderingen in korte tijd worden doorgevoerd. Het gevolg is dat het met name in Augsburg een gekkenhuis is. Desalniettemin zette ik er een punt achter toen ik om drie uur een belletje kreeg van Ageeth dat ze was gearriveerd en voor de deur in de camper op me zat te wachten. Een half uur later zat ik met een biertje in mijn hand in het zonnetje op de camping, vakantie! Dat was wel even een omschakeling! Het heeft dan ook nog wel even geduurd voordat ik mijn hoofd leeg had. Maar eenmaal aan de Kroatische Middellandse Zee beland was ik helemaal los van mijn werk. Mooi weer, mooie omgeving; de vakantie kon al niet meer stuk. Dachten we...

Spannend hè, zo'n cliffhanger ;-). Even geduld: eerst nog even de verplichte vakantiefoto's!

Kroatië stond al een tijdje op de vakantie planning, daar ik hier in de negentiger jaren een tijdje gewerkt heb voor de VN. Dagelijks transporteerden we militairen van Zagreb naar o.a. Knin en Split en vlogen daarbij over een prachtig landschap, met als hoogtepunt de Plitvice meren. Ik had me toen al voorgenomen om na de oorlog nog eens terug te keren. Dus bij deze dan.
We vreesden dat de campings langs de kust van Istrië niet te vergelijken waren met de mooie, simpele en rustige plattelandscampings van Frankrijk, maar onze vrees bleek grotendeels ongegrond. Hoewel de campings erg groot en luxueus zijn was het elke keer weer mogelijk om een mooi, stil en groen plekje te vinden.

Ook een mooi plekje in de tuin van een vriendelijk echtpaar in Slovenië, onderweg naar Kroatië.

Druk bezig met het bestuderen van de eb en vloed bewegingen van de Middellandse Zee ;-)

Het plan was om ook nog even het eiland Krk aan te doen alvorens af te zakken richting Split. Toen we aan het eind van de middag bij de beoogde camping aan kwamen bleek hij dicht te zijn wegens een legionellabesmetting. De tweede camping leek meer op een vluchtelingenkamp dan een camping, dus die viel ook direct af. Dat liet ons alleen nog een naturisten camping... Tja, dat werd dus een primeur voor ons. Op zich is er niets mis met een naturisten camping, maar echt praktisch is anders, want waar laat je bijvoorbeeld je portemonnee?
Uiteindelijk beviel Krk zo goed dat we er nog vijf dagen zijn blijven hangen.



Het zuiden van Krk is een aanrader voor wandellaars.

Tja, en toen belde mijn collega en was het gedaan met de rust. Een niet helemaal onvoorziene ontwikkeling in de operatie in Zuid Soedan maakte het noodzakelijk dat ik voortijdig naar Juba moest terugkeren om te voorkomen dat alles stil kwam te liggen. Ik had eigenlijk geen keuze; vakantie houden terwijl je weet dat de operatie die je salaris betaald bezig is af te branden, is niet echt vakantie meer... Uiteindelijk heb ik nog een compromis kunnen afdwingen zodat we de vakantieweek nog konden afmaken. En daarnaast heb ik duidelijk gemaakt dat deze flexibiliteit mijnerzijds als eenmalig moest worden beschouwd, omdat de oorzaak van het probleem aanwijsbaar te wijten was aan een zware onderbezetting binnen de technische dienst.

En dus werd het verdere vakantieprogramma bijgesteld en hebben we koers gezet naar het binnenland richting de Plitvicemeren. Nadat we de kust hadden verlaten en via een pas het Velebit gebergte hadden overgestoken, veranderde het landschap. Het werd steeds groener en stiller. Eigenlijk werd het zelfs een beetje onnatuurlijk stil. Geen mens te zien en slechts heel af en toe een auto op de smalle weg. Enigszins geschokt reden we even later langs een bord waarop gewaarschuwd werd voor mijnen! Krijg nou wat... Dat verklaarde wel waarom we bijna niemand tegenkwamen. De volgende 30 kilometer keken we vol ongeloof naar de sporen van een oorlog die al twintig jaar voorbij was maar nog overal duidelijk zichtbaar. Tientallen gedenkstenen van gevallenen langs de weg, verlaten en verwoeste dorpjes en nog niet geruimde mijnenvelden. Ik reed voor de zekerheid maar wat minder ver de kant in bij het passeren van een tegenligger en sloeg 's avonds de haringen van de luifel ook maar wat minder diep in de grond. Je weet het ten slotte maar nooit...



Spookdorp

De afgebrande huizen met kogelgaten laten een diepe indruk achter.

Gelukkig lieten we dit naargeestige gebied na 30 km achter ons en kwamen we uiteindelijk in een brede vallei met plaatsnamen op de richtingsborden die ik 25 jaar lang niet gehoord had. Karlovac, Slunj, Plitvice, Bihac, Korenica, Udbina, Gracac. Dit waren toen waypoints op onze vliegroute van Zagreb naar Knin. Leuk hoor, zo'n trip langs "Memory Lane".

Laatste stop deze vakantie was voor de Plitvice meren. Hoewel erg toeristisch is het misschien wel het mooiste stukje natuur op deze planeet; een verplicht nummer voor iedereen die naar Kroatië gaat!

Plitvice meren. Dit is slechts één van de tientallen waterval clusters in dit gebied.

Veel groen en nog meer water.

En dan is de pret over. Na een laatste overnachting op een camping bij Augsburg zet Ageeth me voor de deur van mijn werk weer af en reist zelf direct door naar huis. Dezelfde avond bel ik haar vanuit een hotel in Cairo terwijl zij alweer thuis is in Wieringerwerf. Even omschakelen weer...

Je moet wat hè...

Tot mijn schrik zie ik dat mijn laatste blog update alweer meer dan een half jaar geleden is, dus het wordt wel weer eens een keer tijd! Een druk werkschema gecombineerd met het feit dat ik eigenlijk geen foto's mag maken hier, zorgde ervoor dat mijn blog een beetje ondergesneeuwd is geraakt. Ik beloof beterschap! Het afgelopen half jaar heb ik nagenoeg al mijn werkdagen in Afrika doorgebracht. Het is wel de gewoonte geworden om op de terugweg naar huis een dag door te brengen op onze thuisbasis in Augsburg om problemen en prangende zaken efficiënt te kunnen afhandelen, maar verder werk ik alleen maar in Afrika. Misschien is het wel leuk om de Juba operatie aan de hand van wat foto's wat gedetailleerder te beschrijven, want stiekem heb ik ondertussen toch aardig wat foto's met mijn telefoon kunnen maken.

Het grootste probleem hier blijft toch wel het feit dat we geen hangaar tot onze beschikking hebben, wat onze taak zwaar bemoeilijkt en soms zelfs bijna onmogelijk maakt.


Vroege start vanaf onze parkeerspot op de taxi baan

Dat we geen hangaar hebben betekent ook dat we geen opslagmogelijkheid hebben voor ons equipment en gereedschap op het vliegveld, dat ligt allemaal opgeslagen in een zeecontainer op twintig minuten rijden afstand. Verre van ideaal, maar ja, je moet wat hè...

Ook onze mogelijkheden om het noodzakelijke equipment en gereedschap te transporteren zijn beperkt en het irritante is dat je altijd dat nodig hebt wat achteraan en onderop ligt.


Die beperkte opslag- en transportmogelijkheid heeft weer tot gevolg dat we ons hier en daar wel moeten behelpen. Arbo-technisch zitten we hier dan ook in het stenen tijdperk...



Ik kan een lesboek vullen voor de Arbo dienst.



In Nederland mag dit dus niet hè, van de Arbo.

Het gebrek aan kantoorruimte hebben we opgelost door onze hotelkamers om te katten tot kantoor met slaapplaats. Tja, je moet wat hè...


Een kantoor met bed is niet aan te raden als je van je werk los wil komen...

Omdat we dus geen hangaar hebben in Juba zijn we genoodzaakt om na een paar maanden vliegen hier, de helikopter terug te sturen naar Augsburg voor het noodzakelijke grotere onderhoud. Een mooie trip van vier dagen vliegen via Khartoum in Sudan, dwars door Egypte naar Cairo, vervolgens een sprong over het water naar Kreta, door naar Korfoe, langs de Kroatische kust naar Zagreb en dan Augsburg. En na het onderhoud weer terug naar Juba, volgeladen met de o zo noodzakelijke spullen om ons hier draaiende te houden. Catrin, onze logisticsmanager in Duitsland zorgt er ook voor dat onze voorraad "koekies, snoepies en snackies" op peil blijft. Een leuke morele ondersteuning.

Aankomst van een heli uit Duitsland vol met "Goedies"



Ondertussen heb ik mijn fietsie ingeruild voor eentje zonder wielen. Drie keer per week trap ik me een uur lang het snot voor de ogen zonder een meter op te schieten. Waardeloos hoor, maar ja, je moet wat hè... Gelukkig heb ik de volledige Top 2000 op mijn MP3 speler staan dus ik heb gelukkig wel wat te luisteren tijdens het "fietsen".

Nou vooruit; ik ook een selfie...

Is het dan alleen maar kommer en kwel?
Welnee; langzaam zien we verbeteringen doorsijpelen in de operatie. De afgelopen maanden is er een hele kudde chinezen neergestreken die eerst de startbaan opnieuw heeft geasfalteerd en onlangs de taxibaan ook heeft aangepakt. Dus nu staan we in ieder geval op een stukje knap asfalt en hebben we ook een betere parkeerplek kunnen bemachtigen.

Strak, gloednieuw asfalt. De beschaving rukt op!

Daarnaast boeken we eindelijk progressie in het opzetten van een gecertificeerd onderhoudsstation in Afrika. We hebben een hangaar gevonden in Uganda waar we onderhoud kunnen gaan doen. Ik ben afgelopen woensdag naar Uganda gevlogen en ben begonnen met het opzetten van een kleine basis op een kleine airstrip genaamd Kajjansi Airfield.

Kajjansi Airfield, Uganda

Uganda was op meerdere punten een prettige verassing. Een mooi groen land met een prettig klimaat. Na de soms meer dan 40 graden van Juba was de 26 graden van Kajjansi een heerlijke afwisseling. En als kers op de taart zat ik in een 5 sterren resort aan de oevers van het Victoria meer. Naast een prachtige stille omgeving had ik het resort praktisch voor mezelf; de toeristen moeten dit pareltje duidelijk nog ontdekken!

Een resort zonder klanten; bizar...

Verlaten hotel tuin met op de achtergrond het Victoria meer

Helaas moest ik na twee dagen alweer terug naar Juba, voor mijn laatste week van deze tour.
Volgende week maandag zit het er weer op en vlieg ik terug naar München om nog wat zaken te regelen. In vier weken tijd heb ik mijn bedje gespreid gevonden in Augsburg, Cairo, Juba, Entebbe, Dubai en weer in Augsburg. Ik begin me al aardig een wereldburger te voelen.

"Helaas" weinig rust de vier weken erna: Ageeth pikt me met de camper op in Augsburg en dan reizen we door naar Kroatië voor een paar weken vakantie. Zal wel even een overgang zijn, binnen vijf minuten van druk aan het werk naar midden in een vakantie. Maar ja, je moet wat hè...

"Zie het als een uitdaging..."

Na mijn eerste tour in Augsburg had ik het idee dat Ageeth en ik weer in rustiger vaarwater waren beland. Vanaf het moment dat ik begin mei was ontslagen leefden we van dag tot dag en stond alles in het teken van het vinden van een baan. We hebben de afgelopen maanden echt het gevoel gehad dat we in een rollercoaster zaten die van looping naar kurketrekker raasde terwijl we uit alle macht probeerden om aan boord te blijven. Dus toen ik eind augustus thuis kwam voelde dat alsof de rollercoaster eindelijk uit de laatste flauwe bocht kwam en uitrolde naar het eindpunt. Hè hè, rust... Met mijn eerste werkervaring in mijn nieuwe baan als positief ervaren en een vast contract op zak, hadden we nu eindelijk tijd om ons weer op andere dingen te richten, zoals een steeds maar weer uitgestelde vakantie naar Zuid-Frankrijk met het campertje. Twee dagen na thuiskomst startten we de bus en werd er koers gezet richting de Dordogne. Niets kon ons nog tegen houden. Dachten wij...

Edoch, na bijna de hele dag in de stromende regen te hebben gereden besloot het campertje even boven Orléans dat het genoeg geweest was en gaf er de brui aan. Na een plotseling haperen van de motor sprongen er allemaal vrolijk gekleurde, nooit eerder ontwaarde, lampjes aan op het dashboard en tegelijkertijd vertrokken er meer dan 100 paarden uit het 140 pk sterke motorblok, naar zonniger oorden. Met een slakkengangetje tuften we naar de volgende afrit van de tolweg en zetten de wagen stil op zo'n grauw parkeerplaatsje bij een tolpoort. Stilte...

Shit...

Terwijl de regen op het dak bijft hameren bellen we met de verzekering en ik moet ineens wéér aan dat tegeltje denken uit één van mijn vorige blog episodes: "Life is what happens to you while you are busy making other plans".

Wat daarna volgt is een periode van veel bellen, veel wachten en garagebezoeken. Al met al zijn we drie dagen verder voordat er duidelijkheid is; ons campertje kan niet snel in Frankrijk worden gerepareerd en wordt gerepatrieerd. En wij kunnen met een vervangend campertje alsnog een poging gaan wagen om Zuid-Frankrijk te bereiken.

Twee dagen later slaan we met onze leencamper linksaf richting het zuiden terwijl onze eigen camper voor ons, achter op een trailer rechtsaf slaat richting Nederland.

En zo hebben we toch nog twee weken in de omgeving van de Dordogne kunnen rondtoeren. Het overwegend zeer mooie weer tijdens de vele wandelingen hebben nog een hoop goed kunnen maken van deze slecht gestarte vakantie. Een korte foto impressie.

Een mooi stil plekje is eerder regel dan uitzondering in het Franse naseizoen.

Toegegeven, we hebben ook regendagen gehad...

De omgeving van de Dordogne herbergt verrassend veel voetpaadjes.

Een mooie kunstwandeling leidde ons langs in het bos geintegreerde kunstwerken. Heel apart.

Of we in een boek van Tolkien rondliepen.

Thuisgekomen ligt mijn ticket voor München alweer klaar; het werk roept. Eerst naar Augsburg, "touching base" en dan door naar Juba ook wel als "Djoeba" geschreven, in Zuid-Soedan. Best wel weer spannend, want weer nieuwe collega's en een werksituatie en omgeving die best wel als een uitdaging kunnen worden beschouwd.
In Augsburg word ik uitgerust met een impossante hoeveelheid bedrijfskleding, van stevig woestijnschoeisel en afritsbare broek tot tropische zonnehoed en vliegeroveralls compleet met toeters en bellen, alles in bij elkaar passende woestijn kleuren. Een visa in mijn paspoort en malariapillen complementeren de uitrusting. Nog snel een briefing betreft de situatie in Juba en daarna gelijk door naar het vliegveld: Afrika, here I come!

Altijd al een vlieger overall willen hebben ;-)

Zuid Soedan

Ik moet toegeven dat toen ik hoorde dat ik in Juba zou gaan werken dat ik dat wel eerst even heb moeten googelen. Waar in hemelsnaam ligt Juba en Zuid-Soedan? Op zich niet zo vreemd want het blijkt dat Zuid-Soedan nog maar een jonge staat is. Zuid-Soedan heeft zich in 2011, na een referendum, afgesplitst van Soedan en heeft Juba, in het zuiden van de nieuwe staat tot hoofdstad gebombardeerd. En hoewel die afsplitsing redelijk vreedzaam verliep, wordt Zuid-Soedan sinds zijn ontstaan geplaagd door rebellerende stammen die elkaar en de regering bevechten. De burgeroorlog zorgt voor een hoop ontheemden en slachtoffers in een ontwricht land dat niet in staat is om zijn eigen bevolking van noodzakelijkheden als voedsel en medische hulp te voorzien. Hierdoor is er veel werk voor hulporganisaties die helikopters en vliegtuigen inhuren voor het noodzakelijke transport in een land zonder infrastructuur. En al die hightech speeltjes moeten weer worden onderhouden. Enter Arjen!

Zuid-Soedan

De Nijl loopt dwars door Zuid-Soedan en de uitgestrekte moerassen zijn kenmerkend voor dit land.

De werkomstandigheden zijn de slechtste die ik ooit heb mee gemaakt. Er zijn geen hangaars op het vliegveld van Juba en dus staan alle vliegtuigen en helikopters buiten geparkeerd. En bij gebrek aan parkeerruimte staan de kleinere vliegtuigen en heli's langs de taxibaan geparkeerd, alwaar we ook het onderhoud moeten doen. Met totaal ongeveer 100 kisten van de UN en hulporganisaties hier is het de hele dag door een komen en gaan van vliegtuigen. En als je dan een motor moet verwisselen in de brandende zon, op een gammel keukentrapje, terwijl je gezandstraald wordt door de jet blast van toestellen die op tien meter afstand langs denderen... nou, leuk is anders. Of zoals een vroegere collega het zou verwoorden: "Zie het als een uitdaging".

Twee van onze kisten parkeren op hun plek langs de taxibaan.

Vooral Russische heli's staan achter ons geparkeerd.

Motor verwisseling met Max, één van de twee monteurs die ik tot mijn beschikking heb in Juba.

Voor al het onontbeerlijke papierwerk gebruik ik onze Landcruiser en mijn hotelkamer als kantoor.

Om operationele redenen staan we ook regelmatig met een heli een paar dagen in de binnenlanden. Vergeleken bij deze plekken is Juba een waar paradijs. Vliegveldjes zijn niet meer dan een onverharde strip die in een modderpoel veranderen na één van de vele onweersbuien. Voorzieningen zijn minimaal en er zijn meer koeien dan mensen.

Verkeers infarct in  de binnenlanden van Zuid-Soedan.

Back to basic: tanken met een handpomp uit drums.

De conditie van het uithangbord deed terecht het ergste vermoeden.

Het hotelletje waar ik afgelopen dagen zat had nauwelijks water en maar af en toe electriciteit. 's Nachts veranderde de vloer van mijn kamer in een belangrijke verkeersslagader voor de locale fauna. Krekels, kikkers, kakkerlakken, gekko's... Wel gezellig, maar 's nachts in het donker op je blote voeten naar de wc gaan was, inderdaad, best wel weer een uitdaging...

C'est la vie!

Eindelijk loopt mijn toer van vijf weken werken in Augsburg op zijn eind. Zoals ik ondertussen uit ervaring weet zijn de eerste paar weken in een nieuwe baan behoorlijk vermoeiend. Allemaal nieuwe indrukken die verwerkt moeten worden, de gewoontes en procedures van het bedrijf moeten eigen gemaakt worden, en niet onbelangrijk, je moet met je vijfde zintuig de cultuur binnen het bedrijf zo snel mogelijk oppikken om te bepalen wat "de ongeschreven regeltjes" zijn. Werkweken van 60 uur lieten me niet veel ruimte om me te kunnen settelen in Augsburg. En 's avonds mijn eigen eten klaarmaken is ook een nieuwe ervaring. Ik ben thuis een beetje verwend met Ageeth altijd in de keuken... Het was maar goed dat mijn zus een tijdje op de camping een paar kilometer verder op stond want zij zag het als haar heilige taak om me een paar keer van degelijke Hollandse kost te voorzien. Waarvoor nogmaals mijn dank, Joke!

Het duurde even; maar toch weer een fietsje geregeld en de omgeving van Augsburg verkend op mijn schaarse vrije dagen.

Augsburg is een van de oudste steden van Duitsland met een interessant historisch centrum.

Het onderhoudsproject waar ik de afgelopen weken aan heb gewerkt loopt onderhand op zijn eind. De helikopter was net terug uit Zuid Soedan alwaar het was afgelost door een nieuwer type. Er was ons duidelijk gemaakt dat dit oude beestje was verkocht aan een bedrijf in Uruquay. We kregen de strikte opdracht om het onderhoud te beperken tot het noodzakelijke en geen tijd en geld te spenderen aan wat we "Tender Love and Care" noemen, oftewel; om er echt iets van te maken waar je trots op kan zijn. Dat was wel even wennen maar begrijpelijk daar de klant had aangegeven dat hij niet wilde betalen voor deze "TLC". Kortom het moest "Mean and Lean, Quick and Dirty".

In opdracht van de klant moesten er "floats" worden ingebouwd (een systeem dat er voor zorgt dat de helikopter blijft drijven na een noodlanding op zee). Dit bleek een bijzonder frustrerend klusje waar Alex zich in vast beet. Vloekend en tierend moest het een en ander "pas gemaakt" worden. Hij was verschrikkelijk blij toen de laatste bout was vastgezet. Ondertussen was ik onder meer druk om het zandfilter systeem uit te bouwen, een systeem dat helpt om te voorkomen dat er zand door de motoren worden opgezogen. Omdat je weet dat het toestel het bedrijf gaat verlaten maak je je niet te veel druk om problemen die pas zichtbaar worden bij het volgende onderhoud. Zo had ik een moer dol gedraaid maar zag ik het absoluut niet zitten om hem te vervangen daar dit een hoop extra en vervelend werk tot gevolg had. Omdat het geen invloed had op de veiligheid vond ik het meer een klusje voor de volgende sukkel die ooit het zandfilter weer moest gaan inbouwen.

Afgelopen vrijdag konden we eindelijk de heli buiten zetten voor het proefdraaien. Altijd weer spannend, want dat is het moment dat eventuele foutjes gemaakt tijdens het onderhoud zichtbaar worden en dat kan wel eens beschamend zijn. Gezien de hoeveelheid diepgaand onderhoud dat we hadden gedaan, verwachtten we ook wel wat problemen.

Vlak voor de eerste proefdraai sessie

We waren dus wel even prettig verrast toen de sessie nagenoeg vlekkeloos verliep. Iedereen liep met een grote grijns op zijn gezicht, want ineens waren we praktisch gereed met het project.
De Managing Director vond dit wel een goed moment om een meeting te beleggen.
In de meeting werd ons verteld dat de klant had aangegeven dat hij plotseling toch geen werk had voor de machine en een beetje met de aangekochte machine in zijn maag zat. Het bedrijf heeft daarop besloten de machine voor een zacht prijsje terug te kopen omdat we vrij plotseling een extra contract in Zuid Soedan hebben gewonnen, waar we hem goed kunnen gebruiken. Naar Alex en mij kerend vraagt hij hoe snel we het float systeem weer kunnen uitbouwen en, o ja, het zandfilter systeem moet er ook weer in...
Het moet gezegd worden; Alex hield zich groot, alleen het trillende onderlipje en een zenuw tick bij zijn linkeroog verried hem ;-)
En inderdaad, ik bleek de sukkel te zijn die het zandfilter weer mocht inbouwen en mijn eigen dolgedraaide moer weer tegen kwam. C'est la vie!

Ich bin ein Augsburger!

Als ik nu de afsluitende alinea van mijn vorige blog update lees, moet ik toch wel een beetje lachen. Want, terwijl ik druk mijn nieuwe toekomst aan het regiseren was en dacht het roer weer stevig in handen te hebben, bleek niets minder waar te zijn. Of, zoals ik onlangs op een tegeltje aan de muur las: "Life is what happens to you while you’re busy making other plans". Een waarheid als een koe...

Om verder te gaan bij waar ik de laatste keer gestopt ben. Na mijn sollicitatiegesprek bij Wiking in Wilhelmshaven kwamen we weer in rustiger vaarwater. De opluchting die ik voelde toen ik wist weer een baan te hebben was groot en er viel een enorm gewicht van mijn schouders. Na wat e-mailverkeer over en weer werd er afgesproken dat ik per 1 september in Wilhelmshaven zou beginnen in een tweewekelijks rooster van tien dagen werken en vier vrij. Dit gaf mij voldoende tijd om een appartementje in Duitsland te regelen en ook nog een paar weken op vakantie te gaan.

Ondertussen had ik ook nog een afspraak in Luik lopen voor twee weken werk en zo reisde ik op een zondagmiddag weer af naar Luik. Met mijn nieuwe baan in Duitsland nog twee maanden weg heb ik weer twee heerlijke zorgeloze weken in Luik doorgebracht.

Wederom is er een prima appartementje voor me geboekt in hartje Luik, ditmaal met een verassend mooi landelijk uitzicht vanaf het balkonnetje achter.

Toen ik twee weken later afscheid had genomen van mijn tijdelijke werkgever in Luik en 's avonds naar huis reed, kreeg ik wat koud watervrees voor mijn nieuwe Duitse baan. Met een rooster van tien dagen werken en vier vrij realiseerde ik me dat mijn toekomst zich dus in Duitsland zou gaan afspelen. En Ageeth en ik bedachten ons ook dat, als we dit op de lange termijn wilde laten slagen, we dan zouden moeten verhuizen naar Duitsland. Nou is verhuizen één, maar dan ook nog Duits gaan praten... Dat was voor mij toch nog wel een brug te ver! Kortom, ik zag allemaal beren op de weg.
De volgende dag ging na een binnenkomend telefoontje het Duitslandplan alweer de koelkast in. Mijn vorige werkgever aan de telefoon, vanuit Dallas: Of ik een baan als kwaliteitsinspecteur in Kazachstan wilde overwegen. Nu, dat kwam wel wat rauw op mijn dak en ik had er zeer gemengde gevoelens over. Kazachstan is een prima locatie om te verblijven en het salaris was ook goed. Maar een baan als kwaliteitsinspecteur was nu niet iets wat ik ambieerde. Het leek dus of ik moest kiezen tussen de regen of de drup. Na een zenuwslopende week waarin ik wachtte op cruciale informatie betreffende deze baan bleek het uiteindelijk om een tijdelijke baan te gaan van hooguit een half jaar. Dat maakte de keuze een stuk makkelijker: het roer ging toch weer terug naar rechts, richting Noord-Duitsland!

Met alle hectiek van de voorgaande weken vonden we het wel weer tijd om even te ontspannen en dus ging het camperbusje weer eens de afsluitdijk over richting Zuidwolde voor een weekendje wandelen en fietsen. En zo bespraken we tijdens dit weekend weer ons plan van aanpak met betrekking tot ons komende Noordduitse avontuur. Maar dan, op vrijdagmiddag, zittend op een terrasje in Ruinen, gaat het plan wederom terug de koelkast in. Tijdens het nuttigen van een Dame Blanche krijg ik een telefoontje van een Engels recruiteringsbureau. Of ik trek heb in een vaste touringbaan voor een werkgever in Zuid-Duitsland. Vier weken op en af was mogelijk en het werk zou zich gaan afspelen in Duitsland, Zuid-Soedan, Uganda en Griekenland. Het klonk allemaal zo goed dat ik nog voor de laatste hap van mijn ijsje al een afspraak had staan voor een gesprek in Zuid-Duitsland, voor de dinsdag daarop. Het was weer even gedaan met de rust...

's Avonds maar eens een serieuze toost uitgebracht op de toekomst,
 waar dan ook...

Die dinsdag in een notedop:
Om vijf uur op, Ageeth zet me op de trein in Alkmaar. Om tien uur vanaf Schiphol naar Zürich. Aldaar rennen voor mijn overstap naar München. In München in een taxi met 170 km/uur in een uur naar Augsburg waar het interview zou plaatsvinden. De chauffeur drukt me op het hart om uiterlijk vier uur weer bij de wachtende taxi terug te zijn, wilde ik nog het vliegtuig naar huis halen. Gelukkig zat iedereen al klaar voor het interview en na anderhalf uur konden we handen schudden en stapte ik weer in de taxi met de belofte om direct maandag te gaan beginnen! Vervolgens ging het weer met bloedspoed richting München en vandaar via Wenen (!) weer naar huis. Half twaalf 's avonds had ik eindelijk tijd voor een maaltijd, technisch gesproken mijn lunch...

Het roer was dus op het laatste moment weer haaks omgegaan, richting Zuid-Duitsland ditmaal. Ondertussen zit ik nu alweer drie weken in Augsberg waar ik samen met een Spanjaard (Alex) en een Engelsman (Harry) een heli een 'grote beurt' geef.

De nieuwe hangaar ziet er spic en span uit.

Augsburg is de thuishaven van het bedrijf, waar ondermeer een schooltje met deze schattige helicoptertjes is gevestigd.

Alex en Harry in een bloedheet Augsburg

Er wachtte me nog een leuke verassing in Augsburg. Toen ik voor het eerst de hangaar inliep kwam ik een oude bekende tegen: Henk van Dijk. Henk heb ik voor het eerst ontmoet in 1980, op de MTS in Voorburg. Later kwam ik hem weer tegen bij KLM helikopters en nu dus hier. Zoals iedereen in de helikopter business weet: dit is een klein wereldje! Klik hier voor een filmpje van een noodlanding in de ringvaart bij Schiphol, starring Henk. Henk is degene die op de helikopter klimt en zijn natte overall en publiek uittrekt! Ondertussen is hij twintig jaar ouder, maar verder geen steek veranderd...

Omdat ik belasting ga betalen in Duitsland heb ik een belastingnummer nodig. Om voor dit nummer in aanmerking te komen, moet ik een huisadres in Duitsland hebben en moest ik me dus laten inschrijven als inwoner van Augsburg. Daarom trek ik op een warme ochtend naar het gemeentehuis van Augsburg waar een gedenkplaat op de muur duidelijk maakt dat ten tijde van de Tweede Wereldoorlog het hoofdkwartier van de Gestapo hier was gehuisvest, compleet met martelkelder. Beetje luguber allemaal. Het is druk en dus wordt het een nummertje trekken en vervolgens wachten, wachten, wachten... Behoorlijk geïrriteerd ben ik uiteindelijk aan de beurt. Een snedige opmerking betreffende de lange wachttijd slik ik maar in, want het is me niet helemaal duidelijk of de kelder nog in gebruik is. Daarna gaat het verassend snel. Een kwartiertje later sta ik weer buiten en kan ik zeggen; 'Ich bin ein Augsburger'.

Langzaam daalt het stof neer en lijkt het of we na een hectisch half jaar in rustiger vaarwater terecht komen, al ben ik die tekst op dat tegeltje nog niet vergeten.

Einde van een tijdperk

Zoals ik al eerder had aangegeven ging ik een spannende tijd tegemoet: mijn werkgever was begonnen met het ontslaan van piloten en engineers, daar de markt was ingestort als gevolg van de lage olieprijs. Ik had aanvankelijk weinig hoop dat ik zou kunnen blijven, maar naarmate de dagen zich aaneenregen nadat ik was thuisgekomen en er geen telefoontje kwam vanuit Vancouver met het slechte nieuws, begon ik toch weer voorzichtig hoop te krijgen. Ik schrok wel even toen ik een mailtje kreeg van personeelszaken. Maar dat bleek na openen alleen een felicitatie te zijn wegens het bereiken van de dertig jaar 'in service' mijlpaal, compleet met gouden speldje en een handvol muntjes. Kijk dat geeft de burger weer moed! Het leek er op dat het bedrijf senioriteit toch waardeerde. Helaas was mijn vreugde van korte duur. Begin mei kreeg ik dan toch het gewraakte telefoontje: een nog geen vijf minuten durend gesprek met de simpele mededeling dat ik per half mei werd bedankt na dertig dienstjaren. Of ik nog vragen had. Tja, wat moet je daar nu op zeggen...

Iemand nog geïnteresseerd in een gouden speldje, met briljantjes...? 

Maar voordat mijn wereld op zijn kop werd gezet hebben we nog wel in relatieve onbezorgdheid van een vakantie kunnen genieten. In maart hebben we twee weken gewandeld in Jordanië. Een onverwacht mooi land met zeer vriendelijke en gastvrije mensen. Een paar foto's om jullie een impressie te geven van dit prachtige land:

In het woestijn gebied zijn nog verassend groene kloven te vinden.

Regelmatig worden we tijdens de wandelingen in de woestijn uitgenodigd voor een kopje thee. Hier door een paar geitenhoeders.

Wachtend op de zonsondergang. Die is in de woestijn echt apart.



Dit is of een sprinkhaan of een hoogbegaafde inwoner van Mars. De meningen zijn verdeeld.

Jordanië viel echt op door de aparte en grillige rotsformaties.

Door een twee kilometer lange smalle kloof naar de verborgen ruïne stad Petra lopen en dan dit zien. Wauw......

Petra is een stad die floreerde rond de tijd van de geboorte van Christus. Veel ruïnes in een uitgestrekte en spectaculaire omgeving.

Aan het eind van de dag gaf mijn GPS aan dat we 25 km hadden gelopen in Petra!

Een ander hoogtepunt was een tweedaagse wandeling met een gids in de woestijn van Wadi Rum. Bekend van Lawrence van Arabia.

De setting van onze overnachtingstent was adembenemend mooi. Hoewel het kamp uit 17 tweepersoons tenten bestond waren we de enige gasten. De sterrenhemel 's nachts is niet te beschrijven, zo indrukwekkend.

Nooit geweten: In het Middenoosten komen alleen kamelen met één bult voor. De tweebultige variant leeft in Mongolië.

Nadat we zijn teruggekomen in Nederland plakken we er begin april nog een weekje kamperen in de Eifel aan vast, dit alles om de losgebarsten lente te vieren. Alleen hadden ze dat van die lente vergeten door te geven aan de Duitsers...


Even wennen in de Eifel. Gelukkig werd het steeds beter weer nadat deze foto is gemaakt.

En dan dus het telefoontje die het roer van het schip onverwacht omgooit.

De weken na mijn ontslag staan geheel in het teken van het solliciteren: ik schrijf open brieven naar zo'n beetje alle helikopteroperators die ik maar kan vinden op het internet. Ik schakel verschillende recruiteringsbureaus in, maar het wordt me al snel duidelijk dat de banen momenteel in deze sector niet voor het oprapen liggen. En de banen die er zijn vullen ze het liefste op met jonger personeel omdat kostenreductie in deze tijd van malaise boven ervaring wordt gesteld.
Om mijn gedachten af te leiden trekken we er met de bus bijna elk weekend wel op uit. Veel wandelen en fietsen helpen me om nog redelijk te kunnen slapen 's nachts.
Tijdens zo'n fietstocht in Drenthe krijg ik plots een telefoontje van een recruiteringsbureau: of ik zin hebt om over twee (!) dagen een paar weken te gaan werken als freelancer in Luik. Daar moet ik even over nadenken, want ik ben eigenlijk op zoek naar een vaste baan. Maar ja, 'Beggars can't be choosers', dus bel ik even later terug om aan te geven dat ik daar wel zin in hebt.

En zo vind ik mezelf twee dagen later terug in een tijdelijk gehuurde woning in Luik, klaar om de volgende dag te gaan werken op de luchthaven van Luik. De hooggehakte eigenaresse heeft me nog even wegwijs gemaakt in haar woning en wijst me ook nog snel even de weg door de stad naar de luchthaven voordat ze afscheid neemt.

En daar zit ik dan; in een wildvreemde stad, in een wildvreemd huis, naar foto's van wildvreemde mensen op de schoorsteenmantel te kijken! De slaapkamer is overwegend roze en het kussen ruikt naar parfum... Heel apart.

Mijn tijdelijke woning in Luik

De twee weken in Luik vliegen voorbij. Er is veel werk te doen bij het reparatiecentrum van Agusta Westland en ik ontmoet mensen van alle nationaliteiten. Het voelt heerlijk om weer eens lekker ouderwets te moeten beulen, dat was alweer een tijdje geleden. Humoristisch hoogtepuntje was het monteren van de Main Rotor bladen op een Bell 412: dit is een klusje waarbij je met z'n vieren goed moet samenwerken en communiceren om alles vlekkeloos te laten verlopen. En dat geeft problemen als dat geleid wordt door een Italiaan die alleen Italiaans spreekt en waarbij de rest van het team bestaat uit een Iraniër, een Franstalige Belg en een Nederlander die a) geen Italiaans verstaan en b) elkaar ook niet echt...
De Italiaan probeert dat uiteindelijk op te lossen door nog harder te gaan praten. Dat levert wel een Belg op met de slappe lach, maar het uiteindelijk resultaat verbetert niet zichtbaar ...... Het is gelukt, maar vraag niet hoe.....


Samen aan het werk met Andrew Hall (een Engelsman) en Sannet (een Filipijnse) aan een helicopter van de Politie van Cyprus.

Na mijn terugkomst vanuit Luik besluiten we twee weken op vakantie te gaan naar de Harz (werkloos zijn heeft als voordeel dat je 365 vakantiedagen per jaar hebt!). Tijdens deze vakantie heb ik een sollicitatiegesprek in Wilhelmshaven, bij Wiking. Het wordt een prettig gesprek en in de weken erna timmeren we per email nog wat details af.
Momenteel ben ik in afwachting van het contract dat ze me gaan aanbieden. Al met al ziet het ernaar uit dat Koos Werkeloos per 1 september weer een vaste betrekking heeft.
Wordt vervolgd!